่วเชียนเชียนเอ่ยลา “พี่ฉี่เยว่ เดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ!” สองพี่น้องจ้องมองรถม้าของตระกูลอวิ๋นจนลับสายตา จากนั้นจึงหันหลังกลับ
ส่วนอวิ๋นฉี่เยว่ พอไปรับถังสุ่ยที่หน้าประตูเมืองเสร็จ ก็ตรงกลับหมู่บ้านไหวซู่ทันที ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงแล้ว ทั้งสองคนกินเสบียงแห้งในรถม้า อวิ๋นฉี่เยว่ให้อากุ้ยไปส่งถังสุ่ยที่หมู่บ้านหยางหลิ่ว จากนั้นจึงวนกลับไปหมู่บ้านไหวซู่
พอถึงบ้าน อวิ๋นฉี่เยว่ก็ยกของที่ซื้อมาทั้งหมดไปที่ห้องของอวิ๋นเจียว “…ขนมพวกนี้เป็นของเจ้า หากเจ้าคิดว่ามากเกินไป ก็แบ่งให้หลานเอ๋อร์บ้างก็ได้ ส่วนผ้าพวกนี้ให้พี่เหลียนเอ๋อร์ช่วยตัดเย็บชุดฤดูใบไม้ผลิเถิด ทั้งเจ้าและท่านแม่ก็ตัดเย็บสักสองสามชุด ให้พี่เหลียนเอ๋อร์กับน้องหลานเอ๋อร์ตัดเย็บคนละชุดเช่นกัน ไม่ต้องเก็บไว้”
อวิ๋นเจียวรีบพูดด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ ข้าขอบคุณแทนท่านแม่ พี่เหลียนเอ๋อร์ และพี่หลานเอ๋อร์นะเจ้าคะ”
เมื่อเห็นท่าทางน่ารักของอวิ๋นเจียว อวิ๋นฉี่เยว่อดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วจิ้มหน้าผากของนางเบาๆ จากนั้นก็จับมือของนางขึ้นมาดู “แผลดีขึ้นมากแล้ว แต่เจ้าต้องจำไว้ว่าห้ามโดนน้ำ!”
อวิ๋นเจียวพยักหน้าหงึกๆ “ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ!”
“หากมีเรื่องใด ก็สั่งชุนเหมยให้ทำ…” อวิ๋นฉี่เยว่พูดจบ ก็เห็นว่าในลานบ้านไม่มีวี่แววของชุนเหมย
อวิ๋นเ
