เป็นวิธีเดียวของ เจี้ยนเฉินที่จะปลุกนางให้ตื่น หากยังไม่ได้ผลเขาก็ไม่มีอะไรเหลือให้ใช้อีกแล้ว
เฮาหวู่เป็นกังวลอย่างมาก เขารู้ว่าหยดน้ำมีค่าเพียงใด ด้วยประสบการณ์และความรู้ของเขา เขาสามารถบอกได้ทันทีว่าเป็นสมบัติสวรรค์ที่มีค่าอย่างยิ่ง เป็นสิ่งที่เป็นตำนานของทวีป หากแม้แต่บางสิ่งจากตำนานก็ไม่สามารถปลุกนางให้ตื่นได้ เขาก็หมดปัญญาเช่นกัน
เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ ในความเงียบ 1 ชั่วยาม .. 2 ชั่วยาม..ครึ่งวันผ่านไปเร็วมาก ซาร์ไคหยุนยังไม่แสดงอาการตื่นขึ้นเลย
“ไคหยุน เจ้าต้องตื่นนอน เจ้าต้องตื่นขึ้นมา..” เฮาหวู่บ่นพึมพำขณะที่เขากุมมือของซาร์ไคหยุน นี่คือความหวังสุดท้ายของเขา
หนึ่งวันต่อมา ซาร์ไคหยุนยังคงไม่รู้สึกตัว เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เขารู้ว่าไผ่จิตวิญญาณม่วงไม่สามารถช่วยเหลือนางได้อีก การบาดเจ็บของวิญญาณของนางได้รับการเยียวยาจากการหยดน้ำ สภาพปัจจุบันของนางไม่เกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บที่นางได้รับอีกต่อไป
เฮาหวู่หน้าซีด ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังฉายอยู่เต็มดวงตาของเขา ความหวังสุดท้ายของเขาก็หายไปเช่นกัน
“ดูเหมือนว่ามีแต่ลูกสาวของท่าน หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์เท่านั้นที่สามารถปลุกซาร์ไคหยุนได้” เจี้ยนเฉินขมวดคิ้ว การชักชวนหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย
“มู่เอ๋อ ? มู่เอ๋อทำมันได้จริงหรือ ? ” เฮาหวู่ถามด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ค่อยได้ติดต่อกับลูกสาวของเขาและทุกสิ่ง
