ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกเขาทำงานเป็นลูกจ้างให้กับครอบครัวอื่น มีเพียงข้าวหยาบๆ ให้กินก็ดีถมไป ไม่คาดหวังว่าจะได้เห็นน้ำมันในอาหาร แต่ตอนนี้มาทำงานให้กับบ้านของอวิ๋นโส่วจง ไม่เพียงแต่อาหารจะมีน้ำมันเท่านั้น ยังมีเนื้อชิ้นใหญ่ให้กินเป็นประจำ
ฉะนั้นนายจ้างที่ดีเช่นนี้ พวกเขาจะยอมปล่อยให้เขาเสียประโยชน์โดยไม่ห้ามปรามได้อย่างไร “นายท่าน นี่มันต้นกล้าข้าวและต้นกล้าข้าวสาลีนับสิบหมู่เชียวนะ พวกเราไม่ควรทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้นะขอรับ”
“ใช่แล้วขอรับ หากต้นกล้าไม่เท่ากัน ต้นข้าวก็จะเติบโตไม่ดี ส่งผลต่อผลผลิตขอรับ!”
นายจ้างของพวกเขาน่ะ ดีทุกอย่าง แต่เรื่องสำคัญเช่นนี้เหตุใดจึงไม่รอบคอบเช่นนี้เล่า คำพูดของเด็กสาววัยหกขวบจะไปเชื่อได้อย่างไร? เฮ้อ… น่าหนักใจจริงๆ
เมื่อลูกจ้างทั้งสองคนเอ่ยทักท้วง อวิ๋นโส่วกวงก็เริ่มลังเล “น้องรอง เรื่องนี้ต้องรอบคอบ” กล่าวจบเขาก็มองไปที่อวิ๋นเจียว “เช่นนั้น… พวกเราแบ่งต้นกล้าไว้ให้เจียวเอ๋อร์เล่นสองหมู่ ที่เหลือ…”
อวิ๋นโส่วจงยิ้มๆ ขัดจังหวะคำพูดของอวิ๋นโส่วกวง “เจียวเอ๋อร์พูดถูก ที่เมืองหลวง แม้แต่เมล็ดพันธุ์ที่ใช้ในไร่นาหลวงยังจัดหาโดยร้านชางหลง ด้วยชื่อเสียงของร้านชางหลงแล้ว ไม่มีทางขายเมล็ดพันธุ์ที่ปลูกแล้วไม่ได้ผลผลิต ที่ต้นกล้าเป็นแบบนี
