กวางคู่น้อย เพราะว่าจะไปเดินในทุ่งนา การใส่กระโปรงคงไม่สะดวกนัก
ชุนเหมยช่วยอวิ๋นเจียวผูกแถบผ้าไหมสีแดงสองเส้นบนมวยผมสองข้าง ปลายแถบผ้าแต่ละเส้นประดับด้วยกระดิ่งเงินสองอัน
“ฮูหยินเจ้าคะ สีแดงสดเช่นนี้ ต้องผิวขาวๆ อย่างคุณหนูของเราถึงจะเอาอยู่!”
หลังจากอวิ๋นเจียวเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว นางก็เดินไปที่ห้องโถงเพื่อทักทายฟางซื่อ ชุนเหมยจึงเอ่ยชมต่อหน้าฟางซื่อทันที ฟางซื่อมองดูบุตรสาวที่งดงามสดใสยิ่งกว่าดอกเหมยกุยด้วยรอยยิ้มที่ไม่สามารถหุบลงได้
“อืม สีแดงสดนี้ยิ่งทำให้ผิวของเจียวเอ๋อร์ขาวยิ่งขึ้น ราวกับหิมะเลยทีเดียว”
อวิ๋นเจียวเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ “แน่นอนอยู่แล้ว ไม่รู้หรือว่าข้าเหมือนใคร ท่านแม่ ข้าไปข้างนอกแล้วนะเจ้าคะ!”
หลังจากลาฟางซื่อแล้ว อวิ๋นเจียวก็ออกไปพร้อมกับชุนเหมย
ฟางซื่อมองตามแผ่นหลังของอวิ๋นเจียว คำพูดของอวิ๋นเจียวดังก้องอยู่ในความคิดของนาง พร้อมกับภาพเงาของร่างในชุดสีแดงสดที่ลอยเข้ามาในหัว ร่างนั้นงดงามราวกับเป็นเทพธิดาที่เดินลงมาจากสวรรค์…
เจียวเอ๋อร์ก็… งดงามเช่นเดียวกัน… น้ำตาพลันเอ่อท้นในดวงตาของฟางซื่อ อวิ๋นเจียวไม่รู้เลยว่าคำพูดของนางได้ทำให้ฟางซื่อเกิดความรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา
“เจ้ารอง ต้นกล้าพวกนี้ทำไมถึงสูงบ้างเตี้ยบ้าง? ต้นข้าวสาลีก็เป็นแบบนี้!” บนทุ่
