เขาให้ตายตกไปตามกันเสียเดี๋ยวนี้
เขารีบปิดกล่องไม้ แล้วตบหน้าอกเสียงดังพลางเอ่ยรับรองว่า “ท่านวางใจเถิด ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย! เพียงแต่หลังจากข้าทำสำเร็จแล้ว ต้องไปหาท่านที่ไหน?”
ผู้ดูแลจางตอบ “สามวันให้หลังข้าจะมาหาเจ้าเอง เวลาสามวันก็น่าจะเพียงพอให้เจ้าจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่?”
อวิ๋นโส่วจู่รีบตอบ “แน่นอน เรื่องนี้ท่านวางใจได้”
เมื่อเห็นผู้ดูแลจางกำลังจะจากไป อวิ๋นโส่วจู่จึงเอ่ยขึ้น “ท่านมีเงินเศษติดตัวหรือไม่?”
ผู้ดูแลจางมองเขาด้วยความสงสัย “จะเอาไปทำอะไร?”
อวิ๋นโส่วจู่ลูบมือพลางหัวเราะแห้งๆ “ข้าบอกท่านพ่อไปว่ามีสมุนไพรจะขายให้ท่าน หากข้าไม่เอาเงินเศษไปให้ท่านพ่อสักหน่อย เพื่อทำให้ท่านพ่อพอใจ เรื่องต่อไปคงทำได้ยาก เพราะอย่างไรบ้านพี่รองไม่ต้อนรับข้า หากไม่มีท่านพ่อ ข้าคงไม่มีทางเข้าไปในบ้านของพี่รองได้”
ดวงตาของผู้ดูแลจางฉายแววดูถูก เขาคร้านจะพูดมาก จึงหยิบเงินเศษออกมาจากแขนเสื้อแล้วยื่นให้
อวิ๋นโส่วจู่โค้งคำนับแล้วกล่าวขอบคุณ ผู้ดูแลจางลากเสียงยาว “ไม่ต้องรีบขอบคุณ หากเจ้าทำงานนี้ไม่สำเร็จ คนที่จะต้องติดคุกก็คือเจ้า!”
เมื่อได้ยินดังนั้น อวิ๋นโส่วจู่ก็พลันรู้สึกหวาดกลัว รีบยืนยันอีกครั้ง จากนั้นก็โค้งคำนับส่งผู้ดูแลจางออกไป
ห
