ลังจากพวกเขาเดินจากไปไกลแล้ว ก็มีเสียงฝีเท้าเหยียบใบไผ่ดังกรอบแกรบออกมาจากด้านหลังป่าไผ่…
อวิ๋นเจียวนั่งอยู่ที่บ้านอย่างเบื่อหน่าย เนื่องจากมือได้รับบาดเจ็บ ฟางซื่อจึงไม่ให้อวิ๋นเจียวทำอะไรเลย นางจึงได้แต่นั่งอยู่ข้างๆ อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ มองดูนางเย็บปักถักร้อย
อวิ๋นเจียวตกลงกับนางแล้วว่าจะจ้างนางให้ช่วยเย็บปักถักร้อย โดยให้ค่าจ้างเดือนละสองตำลึงเงิน ตอนแรกอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ไม่ยอมรับเด็ดขาด แต่อวิ๋นเจียวบอกว่าหากนางไม่รับ นางก็จะไม่จ้างนางเย็บปักถักร้อยอีก อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์จึงยอมตกลง
พอพระอาทิตย์ขึ้นสูง รถม้าของร้านฝูหรงเซวียนก็มาเยือนอีกครา ตอนนี้บ้านของอวิ๋นโส่วจงแตกต่างจากเดิม อวิ๋นเหนียงก็มาที่นี่ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง ดังนั้นชาวบ้านต่างก็เห็นจนชินตา ไม่มีใครมาดูความสนุกสนานอีก
เมื่ออวิ๋นเหนียงมา อวิ๋นเจียวก็ต้องออกไปต้อนรับแขก อวิ๋นเจียวยังไม่ทันจะคำนับ อวิ๋นเหนียงก็มองดูมือของนางด้วยความเป็นห่วง “มือของเจียวเอ๋อร์ยังเจ็บอยู่หรือไม่? ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
อวิ๋นเจียวตอบด้วยรอยยิ้ม “ไม่เจ็บแล้วเจ้าค่ะ แค่ถลอกนิดหน่อย ไม่ได้ร้ายแรงอะไร”
อวิ๋นเหนียงส่ายหน้าไม่เห็นด้วย “ข้าดูแล้วบาดแผลก็ดูร้ายแรงอยู่ เด็กสาวไม่ว่าจะบาดเจ็บตรงไหน ก็เป็นเรื่องใหญ่ทั้งนั้น!”
ฟางซื่อพยักหน้าเห็นด้วย
