อวิ๋นเจียวรู้สึกเหมือนมีลมเย็นพัดวูบที่หลังราวกับถูกอสรพิษที่กำลังแลบลิ้นสองแฉกจ้องมอง นางหันกลับไปมองแต่ก็ไม่พบใครอยู่ด้านหลัง นางส่ายศีรษะเบาๆ คงเป็นเพราะตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นแน่
พอเข้าไปในร้านยาหงฝูถังก็มีศิษย์แพทย์เข้ามาทำแผลที่มือให้อวิ๋นเจียว บาดแผลที่ฝ่ามือนางเป็นเพียงรอยถลอกไม่ได้ร้ายแรงอะไร แค่ทำความสะอาดก็พอแล้ว
แม้ในแคว้นต้าเยี่ยจะไม่มีแอลกอฮอล์แต่ร้านขายยาทุกแห่งล้วนใช้สุราขาวทำความสะอาดบาดแผล ตอนที่แพทย์หญิงเทสุราขาวลงบนฝ่ามือของอวิ๋นเจียว ในชั่วพริบตานั้นความเจ็บปวดแปลบแล่นเข้าไปถึงกระดูกทำให้อวิ๋นเจียวร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว
อวิ๋นฉี่เยว่รีบเข้าไปกอดน้องสาวลูบศีรษะปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจียวเอ๋อร์ อดทนหน่อยนะอีกประเดี๋ยวก็หายแล้ว” เขาติดตามอวิ๋นโส่วจงฝึกฝนวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็กจึงมักจะได้รับบาดเจ็บอยู่เสมอ รู้ดีว่าการใช้สุราขาวทำความสะอาดบาดแผลนั้นเจ็บปวดเพียงใด
ในชั่วขณะนั้นเขารู้สึกราวกับหัวใจแตกสลาย หากไม่ใช่เพราะร้านยาจี้เหรินถัง เจียวเอ๋อร์คงไม่ต้องมาเจ็บตัวเช่นนี้!
แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็ต้องโทษเขาด้วยที่ไม่ทันได้ดูชื่อร้านก็พาน้องสาววิ่งเข้าไป หากเขาดูชื่อร้านให้ดีๆ รู้ว่าร้านนั้นคือร้านยาจี้เหรินถัง… เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ
