ึงมือออกจากเจี้ยนเฉินโดยไม่มอง หัวใจของนางที่ปกติจะไม่รู้สึกอะไรแต่มันกลับสั่นเล็กน้อย มันไม่ได้เยือกเย็นเหมือนก่อนหน้านี้
ไม่มีใครเลยที่เคยแตะต้องตัวนางตลอดชีวิตของนางมา
มิติได้มั่นคงและทั้งสองก็ได้การมองเห็นกลับมาเช่นกัน อย่างไรก็ตาม สีหน้าของพวกเขาไม่น่าดูสักเท่าไหร่ เพราะว่าพวกเขามาปรากฏตัวในที่ ๆ ไม่มีหมอก
บริเวณรอบ ๆ พวกเขาปลอดโปร่งอย่างสิ้นเชิง รอบ ๆ เป็นที่ว่างเปล่าซึ่งตาสามารถเห็นได้และท้องฟ้าก็เป็นสีขาวมีเมฆอยู่นิดหน่อย
“ไม่นะ เราน่าจะอยู่ในเขตที่อันตรายที่สุด” เจี้ยนเฉินพูด พวกเขาทั้งสองคนไปเจอกับเขตมากมายตลอดทางของพวกเขาและเข้าใจเพียงผิวเผินกับสถานที่เหล่านั้น ยิ่งอันตรายมากเท่าไหร่ หมอกก็ยิ่งเบาบางมากเท่านั้น ในเขตนี้มันไม่มีหมอกเลยแม้แต่นิดเดียว
ยาดริมก็หนักใจเช่นกัน นางมองไปรอบ ๆ และพบว่าทุกอย่างเป็นเหมือนกัน แม้ว่านางอยากจะออกไปจากที่นี่แต่นางก็ไม่รู้ว่าจะไปทางไหน
เจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ เช่นกัน แต่เขาก็กลับแปลกใจเขาไม่เจอรอยเลือดของผู้เชี่ยวชาญสูงสุดเลย
หลังจากเงียบไปสักพักใหญ่ ยาดริมก็ดึงผลึกอเวจีออกมาและอัญเชิญนกอเวจีเพื่อนำทาง พวกเขาทั้งสองคนถูกนำทางโดยนก แต่ครั้งนี้พวกเขาเคลื่อนที่ไปอย่างช้า ๆ และระมัดระวัง
หลังจากเดินทางมาหลายกิโลเมตร ก็มีตึกโบราณขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขาทั้งสอง ตึกสูงหลายเมตรและอยู่ในสภาพย่ำแย่ มันถูกห่อหุ้มด้วยรอยฟันจากกระบี่และทุก ๆ รอยฟั
