างรวดเร็วทันทีในทุกครั้ง ตอนนี้จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงยังสบายดีอยู่
ทันใดนั้น มิติรอบ ๆ เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ภูมิทัศน์รอบ ๆ กลายเป็นจางลงและเจี้ยนเฉินพบว่ายาดริมค่อย ๆ หายไปอย่างรวดเร็ว
“ไม่นะ มิติผิดปกติอีกแล้ว” เจี้ยนเฉินสั่นอย่างใน เขาเผชิญกับสถานการณ์เดียวกันหลายครั้งแล้ว มิติภายในทะเลแห่งความสิ้นหวังไม่มั่นคงมาก ๆ และทุกครั้งที่มันผิดปกติ มันจะย้ายพวกเขาไปอย่างสุ่ม ๆ ในจุดอื่น ๆ ของทะเลแห่งความสิ้นหวัง
อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ต่างจากทุกครั้งก่อนหน้านี้ เขาได้อยู่กับยาดริมตลอดก่อนที่จะถูกไปในสถานที่เดียวกันทุกครั้ง เขาเห็นยาดริมเปล่งแสงสลัว ๆ นี่เป็นสัญญาณว่าพวกเขากำลังจะถูกย้ายให้ไปต่างที่กัน
เจี้ยนเฉินไม่มีเวลาที่จะคิดทุกสิ่ง เขารีบคว้ามือของยาดริมและกระชากนาง พวกเขาพึ่งผลึกอเวจีเพื่อนำทาง พวกเขาผ่านเข้าไปในทะเลแห่งความสิ้นหวังและผลึกนั่นอยู่กับยาดริม ถ้าเขาจบลงด้วยการแยกทางกัน เขาจะหลงทางโดยสิ้นเชิงเนื่องจากการมองเห็นถูกจำกัดหลายร้อยเมตร เขาอาจจะจบลงด้วยการติดกับอยู่ที่นี่ตลอดไป
มือของยาดริมเรียวยาวและอ่อนนุ่ม มันเรียบเหมือนกับหยกและมีความเย็นหน่อย ๆ อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉิน ไม่มีอารมณ์มาคิดเรื่องรูปร่างของนาง ทันทีที่เขากระชากยาดริมมา มิติรอบ ๆ ก็เอียงเป็นความโกลาหลขณะที่มันบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง
แสงรอบ ๆ ยาดริมกระเพื่อมเล็กน้อย แต่มันยังรักษาความเสถียรเอาไว้ได้ นางด
