ัน? สิ่งสำคัญคือ บิดาต้องมีเมตตา และน้องต้องเคารพเชื่อฟัง ในเมื่อทั้งสองข้อนี้พวกเจ้ายังทำไม่ได้ แล้วจะมาเรียกร้องให้ข้ากตัญญูและมีมิตรภาพได้อย่างไร?”
“ท่าน…” อวิ๋นโส่วหลี่ลุกขึ้นยืน ชี้นิ้วไปที่อวิ๋นโส่วจง ทั้งร่างสั่นสะท้านด้วยความโกรธ
อวิ๋นโส่วจงพูดต่อด้วยน้ำเสียงดูถูก “ยิ่งไปกว่านั้น ข้าก็ไม่ได้อกตัญญู ไปถามคนทั้งหมู่บ้านดูสิ ว่ามีใครบ้างที่แยกบ้านออกมาแล้ว ยังให้เงินท่านพ่อเป็นค่าเลี้ยงดูปีละสิบตำลึงเงิน? กลับเป็นเจ้าเสียอีก พอมาถึงก็แสดงกิริยาไม่เคารพผู้เป็นพี่เช่นนี้ ไม่รู้ว่าวิชาความรู้ที่ร่ำเรียนมาหลายปี เอาไปไว้ที่ไหนหมดแล้ว? หรือว่าเอาไปใส่ไว้ในท้องสุนัขหมดแล้ว?”
“ท่าน…” อวิ๋นโส่วหลี่โกรธจนแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่ เลือดแทบพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ในลำคอ จะกลืนก็ไม่ได้ จะคายก็ไม่ออก
“เดิมทีข้าเชิญอาจารย์ที่สำนักศึกษาให้มาสอนเพิ่มเติมเป็นการส่วนตัวสองสามวันก่อนสอบ ท่านพ่อเห็นว่าบุตรชายของท่านก็กำลังศึกษาเล่าเรียนอยู่ จึงพาข้ามาที่นี่ ตั้งใจจะมาบอกให้ท่านทราบ ช่วงสองสามวันนี้จะได้พาบุตรชายของท่านไปฟังอาจารย์สอนเป็นการส่วนตัวด้วยกัน”
“ถึงแม้ว่าเขาจะยังเด็กเกินไป ฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ฟัง แต่ไม่คิดเลยว่าท่านกลับ… ช่างเถิด! ในเมื่อท่านไม่เห็นคุณค่า เห็นความห
