วังดีของท่านพ่อเป็นสิ่งไร้ค่า ไม่เห็นข้าผู้เป็นน้องชายอยู่ในสายตา เช่นนั้นก็ช่างเถิด! ท่านพ่อ พวกเรากลับกัน!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นมองอวิ๋นโส่วจงด้วยความผิดหวัง บ้านของอวิ๋นโส่วจงไม่เพียงซื้อที่ดิน ทำการค้ากับร้านฝูหรงเซวียนในอำเภอ คราวนี้ยังลงทุนซื้อที่ดินถึงยี่สิบหมู่เพื่อสร้างบ้านอีก
เดิมทีเขาตั้งใจจะพาอวิ๋นโส่วหลี่มาทำความรู้จักกัน และแสดงความหวังดี เผื่อว่าจะกระชับความสัมพันธ์ระหว่างสองบ้านได้ แต่ทัศนคติของเจ้ารองช่าง… เฮ้อ!
“เจ้ารอง พวกเราก็หวังดีนะ เพียงแต่น้องห้าของเจ้านิสัยตรงไปตรงมาไปเล็กน้อย เจ้าก็อย่าถือสาเลย”
เว้นวรรคครู่หนึ่ง เขาก็พูดต่อ “คนตระกูลเดียวกันย่อมมีสายเลือดเดียวกัน พวกเจ้าเป็นพี่น้องกัน เลือดข้นกว่าน้ำ ยามที่เกิดเรื่องอันใดขึ้นมา มีคนช่วยเหลือย่อมดีกว่า เจ้า…”
อวิ๋นโส่วจงลุกขึ้นยืน “ท่านพ่อ หน้าที่ที่ข้าควรทำ ข้าย่อมทำอย่างเต็มที่ ส่วนเรื่องอื่นๆ ครอบครัวของข้าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด น้องห้ามีเส้นทางของน้องห้า พวกเราก็ใช้ชีวิตของพวกเรา น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง [1] ต่างคนต่างอยู่ ไม่เกี่ยวพันกัน! ในเมื่อน้องห้าไม่ชอบหน้าพี่ชายอย่างข้า เช่นนั้นข้าก็ไม่ขอรั้งไว้แล้ว”
อวิ๋นโส่วหลี่ได้ยินดังนั้นก็โกรธจนหน้าดำคล้ำ เขาชี้นิ้วไปที่อวิ๋นโส่วจง “ท่านอย่ามาเสียใจภายหลังก็แล้
