วกัน! อย่าคิดว่ามีเงินอยู่ในชนบทแล้วจะราบรื่นทุกอย่าง ในบ้านไม่มีคนที่มีตำแหน่งคอยหนุนหลัง ท่านคิดว่าความร่ำรวยของท่านจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน?”
อวิ๋นโส่วจงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “เรื่องนี้ไม่ต้องให้น้องห้ากังวลหรอก เชิญกลับได้แล้ว ข้าไม่ส่ง!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นมองลูกชายคนเล็กหัวแก้วหัวแหวน แล้วมองไปที่ลูกชายคนที่สองที่จากบ้านไปตั้งแต่เด็กและมีความคิดหนักแน่นเป็นของตัวเอง ในใจรู้สึกหนักอึ้ง การเชิญให้อาจารย์มาชี้แนะย่อมต้องใช้เงิน เขาคิดว่าจะพาอวิ๋นฉี่เยว่ไปด้วย อย่างน้อยเจ้ารองก็น่าจะออกเงินให้บ้าง ไม่คิดเลยว่า…
พอมาถึงก็ทะเลาะกันเสียแล้ว สุดท้ายผู้เฒ่าอวิ๋นก็ทำได้เพียงเดินตามลูกชายคนเล็กที่โกรธเกรี้ยวออกจากบ้านไปด้วยแผ่นหลังที่ค่อมลงเล็กน้อย
หลังครอบครัวกินอาหารเย็นเสร็จ อวิ๋นฉี่เยว่กับอวิ๋นฉี่ซานก็พากันไปที่บ้านของอาจารย์ตั่งกับอาจารย์หม่า อาจารย์ตั่งจะสอนวิชาช่างให้อวิ๋นฉี่ซานเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม ส่วนอาจารย์หม่าจะชี้แนะเรื่องข้อสอบเคอจวี่ให้อวิ๋นฉี่เยว่หนึ่งชั่วยาม
เดิมทีอวิ๋นฉี่ซานมักจะชมเชยพี่ชายต่อหน้าอาจารย์ทั้งสองอยู่เสมอ ว่าพี่ใหญ่ของเขามีสติปัญญายอดเยี่ยมเพียงใด ในคืนหนึ่งระหว่างที่อาจารย์ทั้งสองกำลังกินอาหารเย็นที่บ้านตระกูลอวิ๋น ก็เลยถือโอกาสทดสอบความรู้ของอวิ๋นฉี่เยว่ดูสักครา ผลป
