งหรือ? ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่? เจ้าเอาตำราชุดนี้มาจากไหน?”
อวิ๋นเจียวกะพริบตาปริบๆ ดวงตาเป็นประกายดุจดวงดาว ก่อนจะเริ่มปั้นเรื่องขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉย “ตอนไปในอำเภอ เก็บได้จากกองขยะน่ะเจ้าค่ะ!”
อย่างไรเสีย อวิ๋นฉี่ซานก็คงไม่ไปถามชุนเหมย นางจะพูดอย่างไรเขาก็คงเชื่อเช่นนั้น! แน่นอนว่าเป็นไปตามคาด คำโกหกที่ดูไร้ความรับผิดชอบของอวิ๋นเจียว ทำให้อวิ๋นฉี่ซานเชื่ออย่างสนิทใจ เขายังคงตื่นเต้นอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปากชมอวิ๋นเจียวไม่หยุดปากว่าโชคของนางดีเหลือเกิน
เขากอดตำราทั้งชุดกลับไปที่ห้องของตนราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า จากนั้นก็เปิดอ่านอย่างตั้งใจจนลืมไปบ้านผู้เฒ่าเฉียวเลยทีเดียว อวิ๋นเจียวนอนกลางวันไปงีบหนึ่ง หลังจากตื่นนอนแล้วก็รู้สึกอยู่นิ่งไม่ได้ จึงให้ชุนเหมยช่วยทำเครื่องประทินผิวที่ห้องครัว
นางมักจะนำเครื่องประทินผิวที่ซื้อจากเถาเป่าออกมาขาย แต่สิ่งเหล่านี้ต้องมีแหล่งที่มา ดังนั้นอย่างน้อยๆ นางก็ต้องแสดงฝีมือให้คนอื่นเห็นบ้าง มิเช่นนั้นคงอธิบายไม่ได้แน่
หลังจากทำไปทั้งบ่าย ก็ได้เครื่องประทินผิวออกมาสิบห้ากระปุก คุณภาพก็ไม่เลว อวิ๋นเจียวพอใจมาก
เนื่องจากที่บ้านจ้างคนงาน ตอนกลางวันยังพอว่า เพราะอากุ้ยนำอาหารไปส่งให้ถึงท้องไร่ แต่พอตกเย็นหลังจากคนงานเลิกงานแล้ว ก็จะกลับ
