ะสายตาของข้ายอดเยี่ยมมาก ข้าสามารถบอกได้ทันทีว่าเสื้อผ้าบนตัวเจ้านั้นดูน่าเกลียดมากเกินไป พวกมันไม่เหมาะกับเจ้า ดูสิ ข้ามีเสื้อผ้าที่สวยงามเหล่านี้อยู่กับข้า ข้าจะให้พวกมันแก่เจ้า ถอดเสื้อผ้ามาให้ข้าแล้วก็ใส่นี่สิ”
ชายอ้วนขยับอย่างรวดเร็วขณะที่เขาพูดอย่างนั้น เขาถอดเสื้อผ้าสีทองของเด็กชายออกมาอย่างเร็วที่สุด จากนั้นเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าของเด็กให้เป็นสีขาวซึ่งมีค่ามากกว่า
เด็กชายทำตัวเหมือนเขาไม่เข้าใจอะไรเลย เขาไม่ได้ต่อต้านและยินยอมให้ชายอ้วนถอดเสื้อผ้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าเขาเป็นสีขาวที่ดูดียิ่งขึ้น นี่เป็นเพราะเขารู้สึกได้ว่าคนอ้วนจะไม่ทำร้ายเขา และเขาก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายใด ๆ
“เจ้าพ่อค้าสกปรก เจ้ากำลังหลอกเด็กเพื่อสิ่งของของเขา..” หลายคนที่มุงดูเริ่มสาปแช่งเมื่อพวกเขาเห็นสิ่งนี้ นอกจากนี้ยังมีบางคนที่ลอบถอนใจ พวกเขารู้สึกเสียใจกับความจริงที่ว่าพวกเขาไม่ได้ทำอะไรก่อนหน้านั้น เสื้อผ้าของเด็กชายเป็นสิ่งที่ชัดเจนเป็นพิเศษ แต่น่าเสียดายที่พ่อค้าได้เอาพวกมันไปก่อน
หลังจากได้รับเสื้อผ้าทองคำ คนอ้วนก็บิดมันอย่างแรง อย่างที่คาดไว้พวกมันนิ่มเหมือนผ้าปัก พวกมันไม่สามารถจางหายไปเพราะเห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่ได้ย้อม พวกมันทำจากวัสดุที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนและด้วยความรู้ของเขา เขาสามารถบอกได้ทันทีว่าวัสดุนั้นเป็นอะไรที่พิเศษ เขายิ้มอย่างพึงพอใจทันทีพร้อมหายเข้าไปในฝูงชนพร้อมกับเสื้อผ้า
ชายร่างผอมสองสามคน
