ในฝูงชนมองหน้ากันก่อนออกจากฝูงชนเช่นกัน แล้วเดินตามหลังชายร่างอ้วนไป
สิ่งที่มีค่าที่สุดของเด็กผู้ชายคือเสื้อผ้าของเขา ดังนั้นเมื่อมันหายไป ฝูงชนก็หมดความสนใจและแยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว
เด็กชายยังคงเดินต่อไปโดยไม่มีฝูงชนมามุงดู เขามองไปรอบ ๆ ในขณะที่เขาเคลื่อนไหวแบบอยากรู้เกี่ยวกับทุกสิ่ง เขาจมลงในความคิดของเขาเป็นครั้งคราว แต่ไม่มีใครสนใจเขาอีกต่อไป
ชายอ้วนที่นำเสื้อไปได้ออกไปนอกเมืองแล้ว เขาค้นพบว่ามีคนสองสามคนที่คอยตามเขา แต่เขาก็ไม่สนใจเลย เขารีบดึงเสื้อผ้าสีทองจากอกของเขาด้วยความตื่นเต้น
เขาได้พิจารณาแล้วว่ามูลค่าของเสื้อผ้านั้นยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใดที่เขาสามารถจินตนาการได้ด้วยประสบการณ์หลายปีของเขา เพราะเขาไม่สามารถระบุได้ว่าพวกมันทำมาจากอะไรแม้จะด้วยความรู้ทั้งหมดที่เขามี เขาไม่เคยเห็นและไม่เคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้
อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเขาแข็งทื่อขึ้นมาทันทีเมื่อเขาซุกของเขาเข้าไปในอกของเขา เสื้อผ้าที่ส่องแสงได้ไม่มีอยู่อีกต่อไป เขาได้หยิบดินขึ้นมาหนึ่งกำมือ ดินได้ถูกลดขนาดลงไปเป็นทรายละเอียดแล้วค่อย ๆ ไหลออกจากนิ้วมือของเขา
“กะ เกิดอะไรขึ้น” ชายอ้วนจ้องอยู่สักครู่ก่อนจะร้องออกมา ในทันใดนั้นเขาก็เริ่มสับสนและยังคงควานหาในอกของเขา น่าเสียดายที่ไม่มีเสื้อผ้าให้เห็น เขาไม่สามารถหาพวกมันได้ ไม่ว่าเขาจะมองหาที่ไหนก็หยิบได้เพียงแค่ดิน
“เป็นไปได้อย่างไร ? ” เป็นไปได้อย่างไร ? กลาย
