บราณได้น่ะสิ?
เมื่อนึกถึงอวิ๋นฉี่เยว่ที่กำลังจะสอบเป็นบัณฑิตซิ่วไฉ นางจึงเอ่ยถามขึ้นมา “มีแบบทดสอบและเฉลยข้อสอบบัณฑิตซิ่วไฉในยุคต่างๆ บ้างไหม?”
“มีสิ! มีอยู่ชุดเดียวเท่านั้น แต่เป็นชุดที่ทางเราคัดลอกไว้เล่นๆ ตอนฝึกเขียนพู่กัน! หากคุณลูกค้าต้องการ ทางเราจะทำการคัดลอกชุดใหม่ให้คุณลูกค้า”
อวิ๋นเจียวดีใจมาก รีบตอบว่า “ไม่ต้องคัดลอกให้ใหม่แล้ว เอาชุดที่ฝึกเขียนพู่กันนั่นแหละ”
“ลูกค้าช่างตรงไปตรงมาจริงๆ ของชิ้นนั้นมีตำหนิเป็นรอยหมึก ไม่สามารถนำมาขายได้ หากคุณลูกค้าต้องการ ทางเราจะแถมให้คุณลูกค้า ถือเป็นของขวัญแล้วกัน!”
“ขอบคุณเจ้าของร้าน!” ครั้งนี้อวิ๋นเจียวกล่าวขอบคุณด้วยความจริงใจ!
เจ้าของร้าน “ไม่เป็นไร ต่อไปลูกค้าก็อุดหนุนบ่อยๆ ก็พอ! หากในร้านของเราไม่มีสิ่งที่คุณลูกค้าต้องการ สามารถบอกได้เลย ทางเราจะพยายามหามาให้คุณลูกค้าที่รักให้ได้แน่นอน!”
อวิ๋นเจียว “ได้เลย งั้นก็ไม่เกรงใจแล้วนะ!” หลังจากปิดหน้าต่างแชทอาลีวั่งวั่ง อวิ๋นเจียวก็กดยืนยันการรับสินค้าทันที
มีพัสดุหนึ่งกล่อง ตกลงมาตรงหน้านางทันที อวิ๋นเจียวแกะพัสดุ โยนขยะจากบรรจุภัณฑ์ลงในระบบรีไซเคิลของเถาเป่า จากนั้นก็หยิบหนังสือพวกนั้นขึ้นมาพลิกดูทีละเล่ม
แม้ว่านางจะไม่ได้ขยับตัว แต่เมื่ออ่านไปเพียงไม่กี่คำ นางก็รู้ว่าตัวเองได
