น ๆ การเคลื่อนไหวระหว่างที่มือของเขาได้คว้าเถี่ยต้านั้นเขาก็สามารถรู้ได้ทันทีถึงสภาพของเถี่ยต้า เขาโล่งใจทันทีหลังจากที่ได้เห็นเถี่ยต้าบาดเจ็บสาหัสแต่ยังห่างไกลจากการเสียชีวิตของเขา ร่างกายของเขามีเพียงสายฟ้าที่น่าตกตะลึงเท่านั้น ทำให้เขาไม่อาจเคลื่อนไหวได้รวดเร็วนัก
สัตว์อสูรหยานหวงที่ตาบดดและเจ็บปวดอย่างรุนแรงจากการที่สูญเสียดวงตาหลังจากที่ถูกแทงทำให้ประสาทสัมผัสของมันตกลงจนถึงจุดต่ำสุด มันเป็นโอกาสทองที่จะจัดการมัน ดังนั้นหลังจากที่โยนเถี่ยต้าไปแล้ว เจี้ยนเฉินก็กระโดดขึ้นไปบนหัวของสัตว์อสูรหยานหวง เขาใช้พลังบรรพกาลและวิถีกระบี่เพื่อควบแน่นปราณกระบี่อย่างบ้าคลั่งที่มือของเขา ก่อนที่จะแทงลงไปยังแผลที่ลึกที่สุดบนหัวของสัตว์อสูรหยานหวง
แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะสามารถแทงปราณกระบี่เข้าไปในหัวของสัตว์อสูรหยานหวงได้ ไม่นานเขาก็รู้สึกว่ามีพลังบางอย่างขวางกั้นไม่ให้เขาแทงลึกลงไปได้มากกว่าสองนิ้วและไม่อาจลึกลงไปได้มากกว่านี้อีก
เจี้ยนเฉินตกใจอย่างเงียบ ๆ กับความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรหยานหวงที่มันมากยิ่งกว่างูเหลือมสีแดงที่เขาเคยพบมาก่อน การโจมตีของเขาได้แทงเข้าไปในร่างของมันแล้วจริง ๆ แต่มันก็ยังเจอกับการขัดขวางเช่นนี้ หากสัตว์อสูรหยานหวงไม่ได้บาดเจ็บอย่างร้ายแรงและแผลยังไม่ได้สมาน เขาอาจจะไม่แทงได้ลึกถึงสองนิ้วและหลบซ่อนได้
แสงสีฟ้าวิ่งพล่านที่เขาของมันอีกครั้ง ทำให้เจี้ยนเฉินต้องเบิกตากว้าง เขาไ
