ระยะไกลดังขึ้น เมื่อเห็นว่าสหายของมันได้ตายลงไปแล้ว จระเข้ที่ต่อสู้อยู่กับเถี่ยต้าก็พุ่งเข้าหาเจี้ยนเฉินด้วยสายตาที่แดงก่ำทันที มันไม่สนใจแม้ว่าจะมีเถี่ยต้านั่งอยู่บนหลังของมัน
ในเวลานั้น เถี่ยต้าก็ยังคงอยู่ในแผลอยู่เช่นกัน เขาเฉาะขวานของเขาไปที่เนื้อของมัน แม้ว่าร่างกายของมันจะแข็งแกร่งมากแต่ก็ไม่มีที่ไหนแข็งแกร่งกว่าเนื้อในของมัน เลือดเปรอะเปื้อนทั่วตัวเถี่ยต้าทุกครั้งที่เฉาะขวานลงไป
อย่างไรก็ตามการโจมตีของเถี่ยต้าไม่แตกต่างไปจากเกาหลังให้มัน สัตว์อสูรที่มีความยาวกว่า 1,000 เมตร
เถี่ยต้าไม่ได้สนใจ สุดท้ายเขาก็ทำลายเข้าไปถึงเนื้อในของสัตว์อสูรหยานหวงจากความยากลำบาก เขาใช้ประโยชน์จากบาดแผลของมันขณะที่ขวานกำลังเปล่งประกายสีทอง เขาเฉาะลงไปที่แผลอีกครั้งและอีกครั้งโดยไม่มีอาการเหนื่อยล้า
เจี้ยนเฉินเป็นเพียงคนเดียวที่อยู่ในสายตาของสัตว์อสูรตอนนี้ มันไม่สนใจเถี่ยต้าที่กำลังเฉาะหลังมันอย่างต่อเนื่อง การโจมตีของเขาไม่ต่างอะไรกับยุงกัด
สัตว์อสูรหยานหวงวิ่งไปหาเจี้ยนเฉินอย่างรวดเร็วเนื่องจากสัตว์อสูรไอ้แผ่กลิ่นอายเป็นจำนวนมาก มันขังให้เจี้ยนเฉินเผชิญหน้าจากแรงกดดันราวกับภูเขากดทับ
เจี้ยนเฉินยืนอยู่ตรงนั้นไม่ได้ขยับไปไหน เขามองจระเข้เขม็ง ในขณะที่เขากำลังคิดหาวิธีว่าเขาจะจัดการกับมันอย่างไร ตอนนี้เขาไม่มีพลังของจักรพรรดิ ดังนั้นวิธีที่เขาใช้ครั้งแรกมันจะไม่ได้ผล แม้ว่าเขาจะแทงไปที่ตาและปล่อย