ังหลับตาอยู่บนเตียงในกระท่อม นางไม่ได้สติมาหลายปีและยังไม่ฟื้นขึ้นมา
“ไคหยุน เจ้ายังคงจำครั้งแรกที่เราพบกันในเมืองแห่งเทพเจ้าตอนนั้นได้หรือไม่ ? ในตอนนั้นข้าเป็นเพียงเซียนปฐพีและข้าถูกคนร้ายไล่ตามในเมือง ข้าบาดเจ็บสาหัสและแหวนมิติของข้าก็ถูกขโมยไป ข้าไม่มีอะไรเหลือเลย ข้าหิวกระหาย เนื่องจากไม่มีทางเลือก ข้าจึงขโมยเสื้อผ้าจากบ้านหลังเล็ก ๆ ก่อนที่จะพาร่างที่บอบช้ำของข้าเข้าไปที่โรงเตี้ยมที่ข้าจะมีอาหารกิน ท้ายที่สุดในตอนที่ค่าอาหารมา ข้าก็ถูกอัดจนน่วม แต่จู่ ๆ เจ้าก็ปรากฎขึ้นมาในวินาทีสำคัญนั้น ในตอนนั้น เจ้าช่างน่ารัก เหมือนนางฟ้าที่มาจากสวรรค์ ข้าตกหลุมรักเจ้าตั้งแต่แรกเห็น”
“ในตอนนั้น ข้ายังไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร ไม่เพียงแต่เจ้าจะจ่ายค่าอาหารให้ข้า แต่เข้ายังสังเกตเห็นอีกว่าข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการมองเพียงแค่ปราดเดียว เจ้าให้ยาเม็ดจิตวิญญาณธาตุแสงระดับ 6 ที่ประเมินค่าไม่ได้กับข้า และพูดคุยกับข้าอยู่นาน จากนั้นเป็นต้นมา ข้าก็ได้เป็นสหายกับเจ้า”
“ข้ายังจำในตอนที่เจ้ารู้ว่าข้าถูกคนร้ายไล่ตามมากได้ เจ้ารู้สึกโกรธมาก ซึ่งทำให้พวกเราทั้งคู่ไปตามหาคนร้ายด้วยกัน พวกเราฆ่าคนผู้นั้นด้วยกัน…”
เฮาหวู่จับมือของซาร์ไคหยุนไว้ในขณะที่เขานึกถึงครั้งแรกที่พวกเขาพบกัน ความทรงจำเอ่อล้นในดวงตาของเขา ตลอดปีที่ผ่านมาที่ซาร์ไคหยุนไม่ได้สติ เขาก็อยู่ที่นี่และไม่ได้จากไปแม้แต่ชั่วขณะเลย
“ไคหยุน เจ้ายังจำ
