สัญญาของเราในตอนนั้นได้หรือไม่ ? เจ้าบอกว่าเมื่อพวกเราทั้งคู่แข็งแกร่งพอแล้ว พวกเราจะใช้ชีวิตในญานะนักเดินทางและท่องไปทั่วทวีป ไคหยุนตื่นเถอะ พวกเราไปทำตามสัญญากัน…”
บนเกาะโดเดี่ยวห่างออกไปหลายล้านกิโลเมตรจากทวีปเทียนหยวนในทเลที่กว้างไกล ชายที่ดูกระเซอะกระเซิงในเสื้อผ้าขาดวิ่นก็กำลังคลานอยู่ ในขณะที่เขากำลังสวาปามปลาในมือของเขา
“ข้าจะกินเจ้า ข้าจะกินเจ้า ใช่ ใช่… ข้าจะกินเจ้า ข้าจะกินเจ้า หยางยู่เทียน ข้าจะกินเจ้า กินเนื้อของเจ้าและดื่มเลือดของเจ้า ฮ่าฮ่าฮ่า เจ็บปวดใช่ไหมล่ะ ? ร้องออกมา ร้องออกมา ! ร้องต่อไป ดิ้นรนต่อไป ! ไม่ว่าเจ้าจะดิ้นรนสักแค่ไหน ข้า อาจารย์หยุนเทียนจะให้เจ้าเป็นเหยื่อของข้าในท้ายที่สุด” คนที่เหมือนขอทานพึมพำอย่างไร้สติ ในขณะที่เขากัดปลาในมือของเขา และหัวเราะเหมือนเป็นบ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสียงน้ำผุดดังขึ้นมา น้ำใกล้ ๆ ฝั่งกระจายออกและปลาขนาด 60 เซนติเมตรก็บังเอิญกระโจนขึ้นมาบนฝั่ง มันตะเกียกตะกายอย่างบ้าคั่งที่จะกลับลงไปในน้ำ
ตาของชายคนนี้ลุกโชนขึ้นมาทันที เขาโยนปลาที่เขาเพิ่งกินไปได้ครึ่งเดียวทิ้งและร้องออกมาในเวลาเดียวกัน “หยางยู่เทียน อย่าหนีนะ ! ” ในขณะที่เขาพูดแบบนั้น เขาก็กระโจนด้านหน้าและกดปลาที่กำลังจะกลับลงไปในน้ำบนพื้นเอาไว้ ใบหน้าส่วนล่างของเขากระแทกเข้ากับหินด้านล่างทำให้เขามีเลือดออกมาจากปากและจมูก
อย่างไรก็ตาม เขาดูเหมือนจะไม่เจ็บเลย เขาพ่นเลือดและฟั
