าว่าตัวตนของเสี่ยวเป่าจะเป็นเช่นนี้ แต่ก็เป็นเพียงการเดา นางรู้สึกปวดร้าวที่ก้นบึ้งของหัวใจ ตอนนี้มันกลายเป็นจริง
การมาถึงของเจี้ยนเฉินน่าจะเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การยิ้มของฉินฉินแต่ผลลัพธ์นั้นตรงกันข้าม ฉินฉินไม่สามารถยกระดับจิตวิญญาณของนางได้ในตอนนี้แม้ว่านางจะพยายามมากแค่ไหนและนางก็รู้สึกหดหู่แทน
เสี่ยวเหยียนและเสี่ยวเยี่ยไม่ได้สังเกตการเปลี่ยนแปลงของฉินฉิน พวกนางตะลึงกับสิ่งที่เสี่ยวเป่าพูด ขณะที่พวกนางจ้องมองไปที่เสี่ยวเปาเรียกเจี้ยนเฉินว่า ‘ท่านพ่อ’ อย่างสนิทสนม ความคิดทั้งหมดของพวกนางหยุดลง
เพียงไม่นานเสี่ยวเหยียนก็กลับมาได้สติอีกครั้งในที่สุด นางไม่เคยเชื่อเลยว่าเจี้ยนเฉินเป็นพ่อของเสี่ยวเปา นางคิดว่าเสี่ยวเป่าเรียกชื่อเขาผิด ดังนั้นนางจึงรีบแก้ไขคำพูดของเขา “เสี่ยวเป่า เจ้าควรเรียกคุณชายเจี้ยนเฉินว่าพี่ชายหรือท่านลุง ไม่ใช่ท่านพ่อ เจ้าไม่สามารถเรียกท่านพ่อได้ตามต้องการ”
เสี่ยวเป่ากอดคอของเจี้ยนเฉินแน่น เขารู้สึกว่าอกของท่านพ่อน่าสบายใจยิ่งกว่าของท่านแม่ของเขาราวกับว่าท่านพ่อของเขามีบางสิ่งที่ท่านแม่ของเขาขาด
ท่านโกหก เห็นได้ชัดว่านี่คือท่านพ่อของข้า ดังนั้นข้าจะไม่เรียกเขาว่าพี่ใหญ่หรือท่านลุง ข้าจะเรียกเขาว่าท่านพ่อเท่านั้น มีแต่ท่านพ่อเท่านั้น” เสี่ยวเป่าเบ้ปากและตอบเสี่ยวเหยียนอย่างไม่มีความสุข
ในเวลานี้ เสี่ยวเยี่ยก็กลับมามีสติเช่นกัน นางจ้องมองใบหน้าของเจี้ยนเฉินและเสี่ย
