ื่นนอกจากเส้นทางนี้และแม้ว่าข้าไม่ต้องการลงเส้นทางนี้ก็จะมีพลังลึกลับผลักข้าไป
เจี้ยนเฉินเงียบไป เขาสามารถสัมผัสได้ว่าสวรรค์นั้นได้กำหนดโชคชะตาของพี่ชายเขา มันไม่สามารถเปลี่ยนได้อีกต่อไป
พวกเขาทั้งสองเริ่มรู้สึกหดหู่ใจเพราะโชคชะตา พวกเขาทั้งคู่หยุดพูดและมาถึงจวนเจ้าเมืองในเวลาเดียวกันโดยไม่รู้ตัว
” พี่ชาย ข้าได้ยินมาว่าท่านปล่อยผู้ก่อปัญหาออกไป นั่นเป็นเรื่องจริงหรือ ? ” ไป๋เหลียนถามขณะที่นางเกาะแขนเจี้ยนเฉินกลับมาที่จวน
เจี้ยนเฉินพยักหน้า “นั่นเป็นเพราะเฟิงยี่เซียวเป็นผู้ช่วยชีวิตพี่ใหญ่ของข้า ดังนั้นข้าจึงปล่อยเขาไป”
“พี่ใหญ่ ? ” ไป๋เหลียนกลายเป็นสงสัย แต่เมื่อนางเห็นเจียงหยางหู่อยู่ข้างเขา นางก็ตกตะลึงและปากเล็ก ๆของนางก็อ้าออกทันที นางเงยหน้าขึ้นและลงเพื่อตรวจสอบเจียงหยางหู่ ความไม่อยากจะเชื่อปรากฏขึ้นเต็มดวงตาของนาง
“พี่หู่ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ? ทะ ทำไมท่านเป็นเช่นนี้..” ไป๋เหลียนถามด้วยความประหลาดใจเมื่อปากของนางอ้าค้าง
โหยวเยว่เดินเข้ามาจากข้างนอกเช่นกัน เมื่อนางรับรู้ว่าชายที่มีปัญหาคือเจียงหยางหู่ นางก็แปลกใจเช่นกัน
เจียงหยางหู่เหลือบมองไปที่เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งและยิ้มอย่างไม่แยแส เขาพูดว่า “มีอะไรผิดปกติอย่างนั้นหรือ ? ข้ารู้สึกว่ามันค่อนข้างดี”
เมื่อไป๋เหลียนได้ยินสิ่งที่เจียงหยางหู่พูดและเกือบจะล้มลง แม้แต่โหยวเยว่ก็พูดไม่ออก
เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะดัง ๆ เขาละท
