อวิ๋นเหนียงรีบสั่งคนงานบัญชีไปเอาตั๋วเงินและทองคำมาตามที่อวิ๋นเจียวต้องการ อวิ๋นเจียวส่งสายตาให้ชุนเหมยรับมาด้วยท่าทางสง่างามเป็นธรรมชาติ
อวิ๋นเหนียงแอบรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะมองอวิ๋นเจียวด้วยความชื่นชม เด็กสาวชนบทโดยทั่วไป แม้จะเป็นคุณหนูจากครอบครัวที่มีฐานะมั่งคั่งปานกลาง เมื่ออยู่ต่อหน้าเงินหนึ่งพันสองร้อยตำลึงก็คงยากที่จะรักษาท่าทีสงบนิ่งดุจสายน้ำไหลเช่นนี้ได้
กิริยามารยาทของนางช่างแตกต่างจากเด็กสาวที่เติบโตมาจากครอบครัวชาวบ้านโดยสิ้นเชิง ความสง่างามเช่นนี้ มีเพียงคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงเท่านั้น
ความสงสัยใคร่รู้ที่อวิ๋นเหนียงมีต่ออวิ๋นเจียว ก็ยิ่งทวีขึ้นไปอีก “เจียวเอ๋อร์ ขอบใจเจ้ามากที่นำของดีๆ เช่นนี้มาขายที่ร้านของข้า ทำให้ข้ามีโอกาสได้กำไร”
“ข้ามีของบางอย่างที่คนอื่นมอบให้เป็นของกำนัล แต่ข้าไม่ได้ใช้ เดี๋ยวข้าให้เจ้านำกลับไปด้วย ถือเสียว่าเป็นของขวัญขอบคุณจากข้าก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินดังนั้น อวิ๋นเจียวก็เบิกตากว้างมองเขา เจ้าคนผู้นี้เหตุใดถึงมาทำตัวสนิทสนมง่ายๆ เช่นนี้! กล้าเรียกนางว่า ‘เจียวเอ๋อร์’ เชียวหรือ!
ฉู่อี้ปล่อยให้อวิ๋นเจียวจ้องมองอย่างไม่ถือสา พร้อมทั้งเผยรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ว่าที่บ้านของเจ้าจะขายสูตรให้ฝูหรงเซวียนหรือไม่ ข้าก็หวังว่าพวก
