ายุ หากพบเจอคนที่ต้องการใช้ ก็ให้มอบยาให้กับคนผู้นั้น มิเช่นนั้น หากเก็บไว้กับตัวจนหมดอายุ ก็คงต้องทิ้งไปอย่างไร้ประโยชน์”
ความหมายในคำพูดนั้นก็คือบอกให้ฉู่อี้ไม่ต้องใส่ใจอะไรมากนัก เพราะต่อให้ไม่ใช้สุดท้ายก็ต้องทิ้งอยู่ดี ฉู่อี้กลับไม่คิดว่าอวิ๋นเจียวจะพูดเช่นนี้ ความรู้สึกดีๆ ที่เขามีต่อนางจึงเพิ่มมากขึ้นหลายส่วน
แม้จะพูดเช่นนี้ แต่ฉู่อี้ก็รู้ดีว่า หากเป็นคนอื่น แม้ว่ายาเม็ดนั้นจะหมดอายุในไม่ช้า พวกเขาก็คงไม่ยอมมอบให้คนอื่นง่ายๆ เพราะไม่มีใครรู้ว่าต่อไปตนเองจะต้องใช้ยาช่วยชีวิตนี้หรือไม่!
หรือบางที ในอนาคตยาเม็ดนี้อาจจะขายได้ในราคาสูงลิ่ว ใครจะยอมมอบให้คนอื่นไปเปล่าๆ… คนที่มีจิตใจดีงามเช่นนี้หาได้ยากยิ่งนัก
มนุษย์เรานั้น มีความโลภและเห็นแก่ตัวมากเพียงใด ฉู่อี้ได้ประจักษ์มาไม่ใช่น้อย
“อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้หากไม่มีท่านอากับเจียวเอ๋อร์ ข้าคงกลายเป็นกองโครงกระดูก หรือไม่ก็กลายเป็นอาหารของสัตว์ร้ายในป่าไปแล้ว หลังจากข้าจัดการเรื่องต่างๆ แล้วเสร็จ ไว้ข้าจะไปคารวะขอบคุณท่านอาอย่างเป็นทางการ”
“ฝากเจียวเอ๋อร์บอกท่านอาแทนข้าด้วยว่า ขออภัยที่ลาจากโดยมิได้บอกกล่าว หนึ่งคำนับจากผู้น้อย” กล่าวจบ ฉู่อี้ก็ลุกขึ้นยืนคำนับอวิ๋นเจียวอย่างนอบน้อมตามแบบฉบับบัณฑิต
“เจ้าค่ะ ข้าจะบอกท่านพ่อใ
