ทักทายอวิ๋นเจียวอย่างกระตือรือร้น “คุณหนูอวิ๋น เราได้พบกันอีกแล้ว คราวก่อนข้าบอกว่าหากว่างแล้วจะไปเยี่ยมพวกเจ้าที่หมู่บ้านไหวซู่ ไม่คิดว่าเจ้าจะมาที่นี่ก่อน”
คำพูดของอวิ๋นเหนียงมาจากใจจริง ยาเม็ดวิเศษเม็ดนั้นทำให้นางรู้สึกคันยุบยิบในใจ หลังจากที่ได้ยินนายน้อยพูด นางก็รู้สึกว่าคุณหนูอวิ๋นผู้นี้ช่างมีโชคโดยแท้ จึงอยากจะผูกมิตรด้วย
อวิ๋นเจียวยิ้มตอบ “หลงจู๊ซุน วันนี้ข้ามาขายของ คนที่บ้านทำสบู่ผลึกแก้วขึ้นมา วันนี้พอดีว่าท่านพ่อข้ามีธุระที่ในอำเภอ ข้าก็เลยติดสอยห้อยตามเขามาด้วย พร้อมกับนำของสิ่งนี้มาให้พวกท่านดู”
“สบู่ผลึกแก้วหรือ?” อวิ๋นเหนียงเห็นสิ่งของที่วางอยู่บนโต๊ะตั้งแต่ตอนที่เดินเข้ามาแล้ว นางหยิบสบู่ทำมือขึ้นมาดมที่ปลายจมูกอย่างพิจารณา สบู่สีชมพูกึ่งโปร่งแสงนั้นแผ่กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ ช่างน่าหลงใหลยิ่งนัก
อวิ๋นเจียวอธิบายว่า “มันคือสบู่หอมนั่นแหละเจ้าค่ะ เพียงแต่นำมาล้างมือล้างหน้าได้ดีกว่าสบู่หอม”
อวิ๋นเหนียงได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกาย นี่ทำให้โลกทัศน์ของนางกว้างขึ้นโดยแท้ สบู่หอมสามารถทำให้เป็นเช่นนี้ได้ด้วยหรือ? ช่างเป็นของดีเสียจริง!
“ข้าลองใช้ได้หรือไม่?” อวิ๋นเหนียงถามอวิ๋นเจียวด้วยดวงตาเป็นประกาย
อวิ๋นเจียวพยักหน้า “ได้สิเจ้าคะ”
เมื่ออวิ๋นเจียวพยักหน้าให้ อวิ๋นเหนียงก็
