แต่จะอย่างไรนางก็ไม่ใช่หมอ ทั้งยังอายุแค่หกขวบ หากไปรักษาคนอื่นอย่างบุ่มบ่าม คงถูกมองว่าเป็นปีศาจร้ายเสียแน่
นางอยากช่วยถังสุ่ย หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยกับถังสุ่ยว่า “พี่ถังสุ่ย ตอนที่ข้าอยู่ที่เมืองหลวง มีนักพรตจากภูเขาหลงหู่มอบยาวิเศษสำหรับรักษาโรคมาให้ข้ามากมาย”
“เพียงแต่ข้าไม่ใช่หมอ ไม่รู้ว่ายาชนิดใดที่สามารถให้ท่านปู่ถังของท่านกินได้บ้าง เอาเช่นนี้เถอะ พี่ไปเชิญหมอเก่งๆ ที่ในตำบลมาตรวจอาการของท่านปู่ แล้วถามเขาให้ละเอียดว่าท่านปู่ถังป่วยเป็นโรคอะไร จำไว้ให้ดี จากนั้นก็มาบอกข้า พร้อมกับนำใบสั่งยาของหมอมาให้ข้าด้วย ข้าจะได้ช่วยหายาวิเศษให้ตรงกับอาการป่วย!”
ระหว่างที่พูด นางก็แอบซื้อยาอมแก้เจ็บคอจากเถาเป่ามาหนึ่งกล่อง แล้วซุกมือเข้าไปในแขนเสื้อแกะบรรจุภัณฑ์ออกอย่างลับๆ จากนั้นก็แอบใส่ยาอมแก้เจ็บคอลงในถุงผ้าเปล่าๆ ใบหนึ่งแล้วยื่นให้ถังสุ่ย
“พี่ถังสุ่ย นี่คือยาอมแก้เจ็บคอที่ท่านปู่นักพรตคนนั้นให้ข้ามา ปกติก็กินเป็นลูกกวาดได้ มีสรรพคุณบรรเทาอาการไอขับเสมหะ ช่วยให้ชุ่มลำคอและบำรุงปอด”
“ท่านเอาไปให้ท่านปู่ถังกินก่อน อย่างน้อยก็ช่วยบรรเทาอาการ ปากคอจะได้ไม่ทรมานมากนัก!”
เมื่อพูดถึงเรื่องโรคของท่านปู่ ถังสุ่ยก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป เขารับถุงผ้าจากอวิ๋นเจียวโดยไม่ได้เอ
