า ยื่นห่อผ้าให้หลิ่วซื่อกับเฉาซื่อคนละห่อ ในห่อนั้นเป็นแป้งแผ่นที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ “…พวกท่านอย่าปฏิเสธเลย เอาไว้ไปกินตอนเช้าพรุ่งนี้เถิด เพิ่งแยกบ้านออกมา อะไรก็ยังไม่มีพร้อม พรุ่งนี้เช้าจะให้พวกเด็กๆ อดก็คงไม่ได้กระมัง”
เมื่อเห็นพี่สะใภ้ใหญ่กับน้องสะใภ้ไม่ยอมรับ ฟางซื่อจึงพูดเกลี้ยกล่อม ทั้งสองคนต่างมองสามีของตนเองพร้อมกัน เมื่อเห็นสามีพยักหน้า จึงรับห่อผ้ามาด้วยความขอบคุณ
หลังจากส่งคนบ้านใหญ่กับบ้านสามกลับไปแล้ว อวิ๋นโส่วจงก็หันไปขอโทษฟางซื่อกับอวิ๋นเจียวด้วยความรู้สึกผิด “ซู่ซิน เจียวเอ๋อร์ ข้าขอโทษพวกเจ้าด้วย!”
อวิ๋นเจียวรู้ดีว่าบิดาของนางกำลังรู้สึกผิดเรื่องอะไร เขาคิดว่าการปล่อยอวิ๋นโส่วจู่ไปเช่นนี้ ช่างไม่ยุติธรรมต่อนางกับมารดา
ดังนั้นก่อนที่ฟางซื่อจะเอ่ยปาก อวิ๋นเจียวจึงเงยหน้ามองบิดา ดวงตากลมโตเป็นประกายฉายแววเจ้าเล่ห์
“ท่านพ่อ ประโยคนี้ค่อยพูดหลังจากที่ท่านเห็นทั้งสองคนนั้นในวันพรุ่งนี้เถิดเจ้าค่ะ” หลังจากผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ อวิ๋นเจียวไม่อยากเรียกทั้งสองคนนั้นว่าท่านอากับท่านอาสะใภ้อีกแล้ว
ฟางซื่อนึกถึงใบหน้าของอวิ๋นโส่วจู่กับภรรยาที่เต็มไปด้วยรอยเกาจนเหมือนแมวลาย ก็พอจะเข้าใจว่าอวิ๋นเจียวหมายถึงอะไร จึงยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะออกมาเบาๆ
อวิ๋นโส่วจงไม่เข้าใจว่าเก
