ิดอะไรขึ้น แต่เมื่ออวิ๋นเจียวไม่พูดอธิบาย ฟางซื่อจึงช่วยบุตรสาวปิดบังเอาไว้ เอ่ยอย่างคลุมเครือว่า “ลูกสาวท่านบอกแล้วว่า พรุ่งนี้หลังจากที่ท่านพบทั้งสองคนนั้นก็จะรู้เอง”
คืนนั้น อวิ๋นโส่วจงกระสับกระส่ายจนนอนไม่หลับ เอาแต่คิดถึงคำพูดของบุตรสาว แต่ก็จนปัญญาเพราะภรรยาที่นอนอยู่ข้างๆ ไม่ยอมบอกเขา
ส่วนด้านบ้านเก่า แม้ว่าเสียงดุด่าของเถาซื่อจะดังไม่ขาดสาย แต่คนทั้งสองครอบครัวกลับนอนหลับสบายที่สุดในรอบหลายปี
เช้าวันต่อมา อวิ๋นเจียวถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงดังจอแจจากในลานบ้าน หลังจากที่นางล้างหน้าแปรงฟันแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ก็เห็นอวิ๋นโส่วกวง อวิ๋นโส่วเย่า และอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ต่างพากันมาถึงแล้ว
อวิ๋นโส่วจงกับพี่น้องทั้งสองคนกำลังชำแหละหมูป่า ส่วนเฉาซื่อกับหลิ่วซื่อกำลังช่วยกันล้างเครื่องในหมูป่า ด้านฟางซื่อกำลังต้มน้ำเตรียมถอนขนหมูป่า
ส่วนชุนเหมยกำลังปรนนิบัติให้อวิ๋นเจียวกินอาหารเช้า อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์จึงเดินเข้ามาหา “พี่หญิงรอง กินข้าวหรือยังเจ้าคะ? หากยังไม่ได้กิน ก็มากินกับข้าหน่อยสิ”
อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ตอบยิ้มๆ “ข้ากินมาแล้ว เป็นแป้งแผ่นที่ท่านป้ารองทำให้ไปเมื่อคืน”
หลังจากที่อวิ๋นเจียวกินข้าวเสร็จ นางก็พาอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์เข้าไปในห้องของตนเอง จากนั้นหยิบชุดหรูฉวิน [1] แขนสามส่วนเสื้อบนผ่าหน้าก
