ระโปรงยาวแบบประยุกต์ที่ซื้อมาจากเถาเป่าเมื่อคืนนี้ พร้อมกับผ้าเนื้อดีที่มีสีใกล้เคียงกันอีกสามพับออกมา
ผ้าทั้งสามพับเป็นสีม่วงเหมือนกัน เพียงแต่เฉดสีเข้มอ่อนต่างกัน เมื่อเห็นชุดและผ้าเนื้อดี ดวงตาคู่งามของอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ก็พลันเป็นประกาย “สวยจังเลย สมแล้วที่เป็นของจากเมืองหลวง!”
แขนเสื้อของชุดหรูฉวินแขนสามส่วน ที่อวิ๋นเจียวยื่นให้นางนั้น แคบกว่าแบบที่นิยมในปัจจุบันมาก ดูแล้วไม่ยาวจนเกินไป ไม่รุ่มร่าม
ส่วนกระโปรงก็ไม่ยาวลากพื้น หากตัดตามส่วนสูงของท่านป้ารอง ก็น่าจะยาวพอดีข้อเท้า
ลวดลายบนกระโปรงก็ดูงดงามแปลกตา ไม่ใช่ลวดลายเถาดอกไม้ หรือลวดลายสวัสติกะ [2] ที่เป็นลายมงคลแบบที่เห็นทั่วไป เป็นเพียงลวดลายดอกชุนหลาน [3] หนึ่งพุ่มที่ปักอยู่บริเวณชายกระโปรง พร้อมด้วยปักลายผีเสื้อสามสี่ตัว ลวดลายเหล่านี้ช่างดูมีชีวิตชีวา
ปกติแล้วผู้หญิงในชนบท เพื่อความสะดวกในการทำงาน อย่าว่าแต่กระโปรงปักลายดอกไม้เลย แค่มีชุดที่ปกปิดบั้นท้ายได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว
ส่วนครอบครัวที่มีฐานะดีหน่อย บุตรสาวและภรรยาส่วนใหญ่ก็สวมกระโปรงสั้นที่ยาวคลุมเข่า ข้างในก็ยังคงสวมกางเกงขายาว ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความสะดวกในการทำงาน และแน่นอนว่าเป็นเพราะขาดแคลนเงินทองด้วย
แต่บ้านลุงรอง ไม่ว่าจะเป็นป้ารอง หรือสาวใช้อย่างชุนเหมย ต่า
