พียงพอที่จะทนมันได้ เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงไปทั่ว
เจี้ยนเฉินคำรามออกมา และพลังบรรพกาลก็พุ่งออกมาจากเม็ดพลังบรรพกาลของเขา มันพุ่งผ่านออกมาจากผิวหนังของเขาและกลายเป็นม่านพลังที่ป้องกันไฟเอาไว้ เจี้ยนเฉินยกยุทธภัณฑ์จักรพรรดิขึ้นไปบนท้องฟ้าและเจตจำนงกระบี่ที่เข้มข้นก็เปล่งรัศมีออกมาจากเขา เขาเหวี่ยงออกไปสองครั้งด้วยความเร็วดุจสายฟ้า
ปราณกระบี่สองสายที่เต็มไปด้วยพลังบรรพกาลพพุ่งออกไปเป็นแสงสีดำ พวกมันพุ่งผ่านเพลิงและพุ่งไปที่ตาของมังกรอสรพิษด้วยความเร็วสูง
พรวด !
ตาของมังกรอสรพิษระเบิดออก มันอดไม่ได้ที่จะโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวดทุกข์ทรมาน ทำให้มันหยุดพ่นเปลวเพลิงออกมา
เจี้ยนเฉินไม่ลังเล เขารีบเข้าใกล้มังกรอสรพิษพร้อมกับยุทธภัณฑ์จักรพรรดิ และแทงไปที่กึ่งกลางหน้าผากของมัน
แม้ว่ามังกรอสรพิษจะมีการป้องกันที่แข็งแกร่ง แต่ร่างกายของมันก็ไม่สามารถหยุดการโจมตีเต็มกำลังของเจี้ยนเฉินได้ เลือดพุ่งออกมา ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิแทงลงไปที่หัวของมันอีกครั้ง และเหมือนครั้งที่แล้ว มีแต่ด้ามของอาวุธเท่านั้นที่โผล่ออกมา
สายตาของเจี้ยนเฉินเย็นชา เขาไม่ให้เวลามังกรอสรพิษตั้งตัว เขาดึงยุทธภัณฑ์จักรพรรดิออกมาทันที เขากระตุกมือและแทงลงไปอีกสามครั้งทันที การโจมตีนั้นเกือบจะมองไม่เห็นและทิ้งเพียงภาพติดตาลางลางเอาไว้ ความเร็วนั้นน่าเหลือเชื่อ ทุกการโจมตีพุ่งเข้าไปที่หัวของมังกรอสรพิษและทิ้งสายของพลังบรรพกาลเอาไว้
