องฟ้า มันตกลงมาเหมือนน้ำตกที่ตกลงมาจากสวรรค์
“พวกเราจบแล้ว กรดในฝนยิ่งแรงกว่าเดิม มันสามารถละลายโล่ได้ทันทีเลยในตอนนี้ ไม่มีอะไรที่พวกเราจะใช้ป้องกันมันได้แล้ว” โชวหลินสิ้นหวัง
เจี้ยนเฉินเคร่งเครียด เขาจ้องไปข้างหน้าเขม็ง เขาเห็นถ้ำที่อยู่ที่ภูเขาที่ใกล้เข้ามาในสายตาพอดี
ฝนที่น่ากลัวตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ในตอนที่เปียกโชกไปด้วยฝน พวกเขาทั้งหมดก็จะเสียผิวหนังไปหลายชั้นถ้าพวกเขาไม่ตาย เจี้ยนเฉินเข้าใกล้ถ้ำขึ้นเรื่อย ๆ แล้วในตอนนี้ ทุกวินาทีมีค่าในตอนนี้
ซู้ว !
ในที่สุด เจี้ยนเฉินก็พุ่งเข้าไปในถ้ำพร้อมกับกลุ่มในวินาทีเป็นตายพร้อมกับมีสายลมแรงตามมา เกือบทันทีที่พวกเขาเข้าไปในถ้ำ ฝนที่น่ากลัวก็เริ่มกระหน่ำลงมา ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเม็ดฝนที่ตกลงมายังพื้นทำให้เกิดเสียงดังขึ้น
“เกือบไป ! ” โชวหลินตบไปที่หน้าอกของตัวเองเพื่อทำให้ตัวเองใจเย็นลง นางมองไปด้านนอกอย่างสั่นกลัว นางรู้ดีว่าฝนนี้น่ากลัวเพียงใด ดังนั้นสิ่งที่นางเพิ่งเจอมาจึงเหมือนว่านางเพิ่งออกมาจากปากเหวมรณะได้
ต่อมา นางก็หน้าซีด ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวอย่างเจ็บปวด นางได้รับบาดเจ็บหลายที่ ทั้งหมดเป็นเพราะฝนที่กระเด็นมาโดนร่างของนาง คนอื่น ๆ ก็ได้รับบาดเจ็บในระดับต่าง ๆ กันด้วยเช่นกัน
แสงไฟสลัวปรากฏเปล่งรัศมีออกมาจากส่วนลึกของถ้ำ เสียงก้าวหลายก้าวก็ดังขึ้นมา ชายวัยกลางคน 3 คนก้าวออกมาและมองไปที่เจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ อย่างไม่เป็นมิตร
โชวชูหย
