ถึงขีดสุด เขาไปอย่างเร็วที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ และในที่สุดเขาก็เห็นเทือกเขาในสายตาหลังจากผ่านที่ราบไป
ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ และพวกกับเสียงฟ้าร้องอื้ออึง ท้องฟ้าหมองลง และโล่บนหัวของโชวชูหยุนก็ละลายเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนใช้โล่อันที่สามแล้ว
โฮก ! โฮก !
เสียงสัตว์หอนมาแต่ไกล มีสัตว์ดุร้ายสองตัวที่เปล่งรัศมีกล้าหาญอยู่ในขณะที่พวกมันก็ฝ่าฝนพุ่งมาที่เจี้ยนเฉิน ฝนพิเศษนี้ทำอะไรพวกมันไม่ได้เลย
อย่างไรก็ตาม ความเร็วของเจี้ยนฉินนั้นเร็วกว่าสัตว์ดุร้ายที่ไม่มีสติสัมปะชัญญะอย่างเทียบไม่ติด เขาผ่านพวกมันไปอย่างรวดเร็ว
เสียงโหยหวนเจ็บปวดดังขึ้นมา โล่ที่อยู่เหนือหัวของหลีจินละลายไปหมดแล้ว ฝนบางส่วนตกลงมาที่เขาและกัดกร่อนเสื้อผ้าของเขาทันที รูขนาดเท่านิ้วหลายรูกำลังเผาไหม้บนตัวเขา เขาไม่สามารถต่อต้านมันได้ แม้ว่าด้วยความแข็งแกร่งและความแข็งแรงของเขาที่เป็นถึงเซียนผู้คุมกฎ
เสียงโหยหวนเจ็บปวดและเสียงครางดังออกมาอย่างต่อเนื่อง คนอื่น ๆ ทั้งหมดที่ถูกฝนทำให้ร่างกายของพวกเขาเริ่มละลาย แม้แต่หน้าอกของเจี้ยนเฉินที่ถูกฝนบ้างก็ยังมีรอยไหม้เล็ก ๆ พวกมันไม่สามารถทำอันตรายร่างบรรพกาลของเขาได้ แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบแปลบ
“ช่างเป็นฝนที่น่ากลัวอะไรแบบนี้” เจี้ยนเฉินลอบตกใจ
ทันใดนั้นเอง ใบหน้าของเจี้ยนเฉินก็เปลี่ยนไป เขาเงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าและเห็นฝนขนาดเท่าเม็ดถั่วกำลังปกคลุมไปทั่วบริเวณ พวกมันตกลงมาจากท้
