ผู้เฒ่าอวิ๋นชี้นิ้วอันสั่นเทาไปที่อวิ๋นโส่วเย่า ดวงตาขุ่นมัวฉายแววตกตะลึง “เจ้าสาม… เจ้า… เจ้าพูดอะไรนะ?”
“ข้าบอกว่า หากจะแยกบ้านก็ต้องแยกทั้งหมด! ไม่มีเหตุผลที่จะให้แยกแค่บ้านพี่ใหญ่เพียงครอบครัวเดียวขอรับ!”
อวิ๋นโส่วเย่ารู้ดีว่าโอกาสเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง หากเขาพลาดโอกาสนี้ไป หลังจากที่บ้านพี่ใหญ่แยกออกไปแล้ว เขาคิดจะแยกบ้านอีกก็คงไม่มีโอกาสแล้ว!
บ้านน้องสี่เป็นพวกเจ้าเล่ห์ ส่วนน้องห้า… ต่อไปนี้ภาระงานทั้งหมดคงตกเป็นของบ้านเขา เขาไม่กลัวทำงานหนัก สิ่งที่เขากลัวคือต่อให้ทำงานหนักเพียงใด ท่านแม่ก็ยังคงรังแกภรรยาและลูกสาวทั้งสองคนของเขาอยู่ดี
เถาซื่อได้ยินดังนั้นก็ถอดรองเท้า แล้วฟาดใส่ร่างของอวิ๋นโส่วเย่าไม่ยั้ง “ไอ้ลูกเนรคุณ! อยากแยกบ้านหรือ ฝันไปเถอะ!”
“เจ้าคลานออกมาจากท้องข้าแท้ๆ ไม่รู้จักกตัญญูต่อข้า แถมยังร่วมมือกับไอ้ลูกอกตัญญูสองตัวนั้นมาสร้างความวุ่นวายให้ข้า! จะบอกเจ้าให้นะ ถ้าอยากจะแยกบ้าน ก็ต้องให้ข้าตายก่อน!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นก็เอ่ยหว่านล้อม “เจ้าสาม เจ้าโดนผีเข้าสิงหรืออย่างไร? พี่ใหญ่กับพี่รองของเจ้าไม่ได้เกิดจากมารดาเดียวกันกับเจ้า พ่อรั้งพวกเขาไว้ไม่อยู่… ก็แล้วไปเถิด”
“แต่เจ้าเล่า… ฟังพ่อเถิด พ่อทำเพื่อเจ้าทั้งนั้น รอน้องห้าของเจ้าสอบได้เป็นขุนนาง พวกเจ้
