่ใดก็ไม่รู้ เขาแทงไปที่เจี้ยนเฉินอย่างไม่ปราณีเจี้ยนเฉินนั่งอยู่อย่างสงบโดยไม่เงยหน้าขึ้นเลย เขาโบกมือขวาอย่างนุ่มนวลและส้อมโลหะในมือของเขาพุ่งออกไป มันผ่านหว่างคิ้วของยามรักษาการด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อพรวด!เลือดพุ่งออกมาจากแผลที่หน้าผากของยามรักษาการ ส้อมหายไปในหัวของเขา และเขาก็ล้มลงอย่างไม่มีเสียงเลยคนในโรงเตี้ยมโกลาหลทันที ในตอนนั้นเอง คนหลายคนก็ร้องออกมาเสียงดัง มีหลายคนที่ไม่คิดว่าชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่ตรงนั้นเป็นจอมยุทธที่ไม่ทำตัวเด่นอะไร จอมยุทธที่กล้าพอที่ฆ่ายามรักษาการของหลันโม่“ยามรักษาการนั่นตายได้ไง ? ข้าไม่เห็นว่าอะไรเกิดขึ้นเลย”“เขาใช้อะไรฆ่ายามรักษาการอย่างนั้นหรือ ? “หลายคนพึมพำด้านใน พวกเขาไม่เห็นในตอนที่เจี้ยนเฉินโจมตีออกไป และไม่มีใครเห็นว่าเจี้ยนเฉินใช้อะไรฆ่ายามรักษาการเห็นได้ชัดว่าหลันโม่นิ่งอึ้งไป เขาไม่คิดว่าจะมีบางคนในเมืองที่กล้าหาญพอที่จะฆ่ายามรักษาการของเขาต่อหน้าเขา นี่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย แต่ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาพูดออกมาอย่างเย็นชา “เจ้าหนู เจ้ากล้าดียังไงมาฆ่ายามรักษาการของข้า”
เจี้ยนเฉินได้ยินเสียงพูดคุยอื้ออึงดังและชัดเจนเพราะเขานั่งอยู่ใกล้ ๆ เขามองไปที่กลุ่มคนที่เข้ามาในโรงเตี้ยม พวกเขามีกันทั้งหมด 10 คน และพวกเขาก็ไส่ชุดรัดกุมและดูเหมือนมีประสบการณ์มาก คนที่อยู่ด้านหน้าสุดเป็นชายตัวใหญ่ตาโตคิ้วหนาพร้อมทั้งมีเคราเฟิ้ม มี
