ามากเท่านั้น แต่เขายังดูค่อนข้างผอมบางในสายตาของยามรักษาการด้วย ดังนั้น เขาจึงดูเหมือนคนที่ง่ายที่จะจัดการ“คุณชายหลันโม่ช่างหยิ่งผยองนักที่กล้าบังคับเอาที่นั่งไปจากข้า มันก็นานมาแล้วตั้งแต่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เจ้าต้องไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วแน่” เจี้ยนเฉินพูดโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลย เขาไม่สนใจกลุ่มของหลันโม่ เขาทำเหมือนว่าพวกนั้นไม่มีอะไรคนทั้งหมดในโรงเตี้ยมตกใจกับสิ่งที่เจี้ยนเฉินพูด หลันโม่เป็นคุณชายใหญ่ของเผ่าหลันชาน หนึ่งในเผ่าใหญ่ของเมืองศักดิ์สิทธิ์ เขาเป็นคนที่มีชื่อเสียงและฐานะและเขายังเป็นจอมยุทธ 13 ดาวอีกด้วย แต่ยังมีคนมาบอกว่าเขาเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่อีก นี่มันน่าเหลือเชื่อสำหรับทุกคนในเวลาเดียวกันนั้น ทุกคนในโรงเตี้ยมก็มองไปที่เจี้ยนเฉิน อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็พบว่าเขานั้นธรรมดามากไม่ว่าจะสังเกตเขายังไงก็ตาม เขาไม่ดูเหมือนเป็นจอมยุทธที่ทรงพลังเลย“เขาเป็นใครกันถึงได้พูดกับคุณชายหลันโม่แบบนั้น ? เขาไม่น่าจะเป็นจอมยุทธขั้นสูงที่ไม่ทำตัวเด่นใช่หรือไม่ ? ““คนผู้นั้นต้องตายแน่ที่มาดูถูกคุณชายหลันโม่ ข้ามั่นใจว่าเขาจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้แน่”ความคิดแบบเดียวกันเกิดขึ้นในหัวของทุก ๆ คนใบหน้าของหลันโม่หมองหม่น ยามรักษาการคำรามออกมา “เจ้ากล้าดียังไงมาพูดกับคุณชายแบบนั้น ! ดูเหมือนเจ้าจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ซะแล้ว ! ” แสงสีฟ้ากระพริบอยู่ในมือของยามรักษาการและหอกสามง่ามก็ปรากฏขึ้นมาจากที
