ลันโม่ จ้องอย่างวางมาดไปที่หัวหน้าแล้วพูด “โชวชูหยุน พวกเราเผ่าหลันชานต้องการที่จะเข้าไปในส่วนลึกของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ในครั้งนี้ เจ้าควรจะร่วมมือกับพวกเรา พวกเราจะเข้าไปในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ด้วยกัน และเจ้าจะได้ส่วนแบ่งสี่ในสิบส่วนจากทุกอย่างที่พวกเราได้”
“คุณชายเผ่าหลันชันทำเกินไปแล้ว เขากำลังตั้งใจที่จะดึงนักผจญภัยฟ้าครามไปอยู่ฝ่ายพวกเขา เพื่อที่พวกเขาจะได้รู้ว่าน้ำศักดิ์สิทธิ์ของโลกนั้นอยู่ไหน แต่พวกเขาก็ยังให้ส่วนแบ่งพวกนั้นแค่สี่ในสิบส่วน นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย”
“แย่จริง ใครกันที่ปล่อยให้เผ่าหลันชานทรงพลังขนาดนี้ ? พวกเขาควบคุมหนึ่งในสามของเมือง และหัวหน้าเผ่าของพวกเขายังเป็นจอมยุทธ 14 ดาวอีกด้วย มีไม่มากคนนักหรอกในเมืองที่อยากจะไปหาเรื่องพวกเขา”
“มีข่าวลือว่าเผ่าของพวกเขามีบรรพชนที่มีอายุมากกว่าสี่พันปีแล้ว เขาเป็นจอมยุทธ 15 ดาวและเขาท่องเที่ยวอยู่ข้างนอกมาหลายทศวรรษแล้ว ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่ามันจริงหรือไม่”
หลายคนซุบซิบกันเบา ๆ ในโรงเตี้ยม บางคนนั้นไม่พอใจที่กับสิ่งที่คุณชายใหญ่ของเผ่าหลันชันต้องการจะทำ ในขณะที่อีกหลายคนนั้นละอากับอำนาจของเผ่าหลันชาน
ความโกรธฉายแววอยู่ในดวงตาของหัวหน้า แต่เขาก็ซ่อนมันไปอย่างรวดเร็ว เขายืนขึ้นและป้องมือไปที่หลันโม่ เขาพูด “ช่างเป็นเกียรติกับนักผจญภัยฟ้าครามนักที่คุณชายใหญ่หลันโม่เหลือบมองที่พวกเรา อย่างไรก็ตาม พวกเราเคลื่อนไหวกันเองเสมอ ดังนั
