ามแข็งแกร่งของข้าเพิ่มขึ้นมากเลยในครั้งนี้ เจ้าคิดว่าข้ายังต้องถูกขังอยู่ในเมืองทหารรับจ้างกับผู้อาวุโสเทียนเจี้ยนอยู่หรือไม่…”
“เจี้ยนเฉิน ตระกูลผู้พิทักษ์ทั้งสิบทรงพลังขนาดไหน ? ความแข็งแกร่งของข้าพอที่จะเทียบกับพวกนั้นได้หรือยัง…
“เมื่อพวกเรากลับไปแล้ว ข้าจะไปเยี่ยมบ้านก่อน ข้าไม่ได้กลับไปหลายปีแล้ว ข้าคิดถึงครอบครัวของข้า…
เถี่ยต้าลืมเกี่ยวกับความเศร้าโศกและเสียใจที่เขารู้สึกต่อการต่อของเออหยิน เขาลบมันไปอย่างรวดเร็ว เขากลับไปทำตัวเหมือนที่เขาเคยเป็น
เจี้ยนเฉิน เถี่ยต้า และเฮยยู่ไม่อยู่ที่เกาะมังกรต่อ พวกเขาปรากฎตัวขึ้นที่ด้านนอกของมิติที่แยกตัวอีกครั้ง
“เจี้ยนเฉิน ! ” เสียงเย็นชาของผู้หญิงจู่ ๆ ก็ดังขึ้นมา ร่างลวงตาของเทพเจ้าแห่งท้องทะเลปรากฏขึ้นมาทันใดในพื้นที่ว่างเปล่า ใบหน้าของนางเลือนลาง เหมือนว่ามันถูกปกคลุมไปด้วยหมอก มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเห็นหน้าตาของนาง
“ขอคารวะฝ่าบาท” เจี้ยนเฉินประสานมือและคำนับหลังจากที่ประหลาดใจเล็กน้อย
“ข้าขอคารวะผู้อาวุโส ! ” เฮยยู่และเถี่ยต้าไม่กล้าที่จะชักช้า พวกเขาก็คำนับอย่างเคารพไปที่เทพเจ้าแห่งท้องทะเลด้วย
เทพเจ้าแห่งท้องทะเลไม่มองไปแม้แต่ที่เฮยยู่ สายตาของนางหยุดที่เถี่ยต้าสักพักก่อนที่จะมองไปที่เจี้ยนเฉินอีกครั้ง นางพูด “ผลไม้เซียนที่รังมรณะกำลังจะปรากฏขึ้นมาอีกครั้งแล้ว ผลไม้นี้เป็นอะไรที่รวบรวมเอาโชคของโลกเอาไว้และมันช่วยให้คนกลายเป็นเซียน
