ผ่านภูเขาและป่าไปมากมาย พร้อมทั้งทำลายอาคมกับดักไปในเวลาเดียวกัน พวกเขามาถึงที่แผ่นดินที่ว่างเปล่าที่กึ่งกลางของเกาะอย่างรวดเร็ว“แปลกจริง ข้าจำได้ชัดเจนว่าเป็นที่นี่ ทำไมมันหายไปแล้วล่ะตอนนี้?” เจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ ในขณะที่เขาพึมพำด้วยความสงสัย“เจี้ยนเฉิน ทำไมเจ้าถึงพาข้ามาที่นี่ ? มีสมบัติบางอย่างที่นี่งั้นหรือ ? ” เถี่ยต้าอดไม่ได้ที่จะถามออกมาอีกครั้ง เขาสงสัยมากเจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไร หลังจากที่เขาขมวดคิ้วครุ่นคิดสักครู่ ความคิดหนึ่งก็แว่บเข้ามาในหัวของเขา เขาพึมพำกับตัวเอง “มีอาคมมากมายซ่อนอยู่ในเกาะมังกรนี้ มันยากมากที่คนทั่วไปจะตรวจจับมันได้ บางทีหยดเลือดของเอ่อหยินก็ถูกซ่อนอยู่ที่พื้นที่ว่างเปล่านี้เช่นกัน” เจี้ยนเฉินเชื่อในความคิดนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเขาคิดถึงมัน หลังจากนั้น เขาก็เรียกเสือขาวออกมา และบอกเฮยยู่และเถี่ยต้าให้รอที่เดิม เขากระโจนไปบนหลังของเสือขาวและวิ่งไปรอบ ๆ อย่างบ้าคลั่งเจี้ยนเฉินไม่กล้าที่จะเสี่ยงตัวเองกับอาคมกับดักที่สร้างมากจากหยดเลือดของเอ่อหยิน เอ่อหยินเป็นคนที่เหนือกว่าเซียนจักรพรรดิ ดังนั้นไม่ว่าเจี้ยนเฉินจะมั่นใจเพียงใด เขาก็ไม่อยากที่จะทดสอบกับความยิ่งใหญ่ของอาคมสังหาร เขายังจำที่ศพมีชีวิตเซียนราชาที่เขาไปในอาคมสังหารแล้วกลายเป็นเถ้าถ่านได้ทันใดนั้นเอง ภาพที่เจี้ยนเฉินเห็นก็เปลี่ยนไป ภูเขาเขียวขจีหายไป และเปลี่ยนไปเป็นที่รกร้างที่มืดมิดทันที ไม่
