ฉินก็หรี่เล็กลงทันที เขาจ้องตาไม่กระพริบไปที่ดาบพิษที่เคารพ ในขณะที่ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
แม้จะผ่านมาหลายปี เจี้ยนเฉินก็ยังจำไป๋เต๋าได้ ไป๋เต๋าเป็นพี่ชายของแม่ของเขาซึ่งก็คือลุงของเขาทางสายเลือด เขาคงจะไม่มีทางลืมญาติที่มีอยู่อันน้อยนิดของเขา
“ท่านลุง ! ” เจี้ยนเฉินตะโกนออกไปอย่างประหลาดใจ และบินไปทางเขา
ใบหน้าของรุยจินและหงเหลียนแสดงความประหลาดใจออกมาในตอนที่พวกเขาได้ยินเจี้ยนเฉินพูด พวกเขาตามเจี้ยนเฉินไป
ดาบพิษที่เคารพได้ยินที่เจี้ยนเฉินตะโกนออกมาชัดเจนเหมือนกัน ซึ่งทำให้เขาอึ้งไป เขาค่อนข้างงุนงง
“เซียงเทียน เซียงเทียนจริง ๆ ด้วย…” วิญญาณของไป๋เต๋าเริ่มกระเพื่อมอย่างรุนแรง และไม่สงบเหมือนก่อนหน้านี้
“เซียงเทียน ? เซียงเทียนอะไร ? เจ้าหนู เจ้ารู้จักคนพวกนี้อย่างนั้นหรือ ? ” ดาบพิษที่เคารพกระวนกระวายเพราะเขารู้สึกได้ถึงลางร้าย
ในตอนนี้ ดาบพิษก็รู้สึกได้ว่าพลังลึกลับที่พันนธาการเขาเอาไว้นั้นได้หายไปแล้ว เขาเป็นอิสระ แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะหนี ความพยายามที่จะต่อต้านหรือหนีต่อหน้าจอมยุทธแบบนี้นั้นคงไม่ได้ผลอะไร
“เขาเป็นหลานของข้า ดาบพิษที่เคารพ ข้าอยากจะรู้ว่าเจ้าจะฆ่าข้าได้ยังไงทีนี้” ไป๋เต๋าขบฟัน เขาเริ่มขัดขืนอย่างรุนแรงเพื่อพยายามที่จะกลับมาควบคุมร่างกายของเขาให้ได้
“อะไรนะ ! หลานของเจ้า ! ? ” ดาบพิษหน้าซีดไปด้วยความหวาดกลัว เขาพยายามอย่างมากที่จะกดวิญญาณของไป๋เต๋าเอาไ
