วกนั้น แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่เจ้าคิดเจ้าเค้นเสมอ แต่เขาก็ไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยนี้
“นั่นมันที่ไหนกัน?” จู่ ๆ สายตาของเจี้ยนเฉินก็แข็งทื่อ และเขาก็จ้องมองออกไปที่ไกลไกล ที่เทือกเขาเหนือแผ่นดินลอยฟ้า มีมิติที่บิดเบี้ยวอย่างต่อเนื่องอยู่ ในขณะที่มีพลังแห่งการทำลายล้างมากมายเปล่งรัศมีออกมา
“นั้นเป็นเขตหวงห้ามของตระกูลของพวกเราซึ่งเป็นที่ที่ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิถูกเก็บอยู่ คนของตระกูลไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้ยกเว้นผู้อาวุโสสูงสุด พวกเราไปดูกัน” หลังจากนั้น เจียงหยาง ซู หยุนเซียวก็นำเจี้ยนเฉินไปทางนั้น
“พื้นที่หวงห้ามนี้ถูกล้อมไปด้วยชั้นรูปแบบการป้องกัน พวกมันถูกร่ายเอาไว้โดยเซียนจักรพรรดิคนก่อน ๆ เพื่อใช้ในการผนึกยุทธภัณฑ์จักรพรรดิโดยเฉพาะ เช่นเดียวกันกับป้องกันปราณกระบี่อันทรงพลังที่เปล่งรัศมีออกมาตลอดปี” เจียงหยาง ซู หยุนเซียวอธิบายในขณะที่เขาเคลื่อนที่ไป
เจี้ยนเฉินผ่านอาคมไปหลายอันและเขาก็มาถึงข้างในในไม่ช้า แรงกดดันมหาศาลกวาดไปด้านหน้า พร้อมกับปราณกระบี่ที่พุ่งพวย ซึ่งทำให้เขาสั่นไปถึงข้างใน
ที่กึ่งกลางของพื้นที่หวงห้ามมีกระบี่ใหญ่โบราณแทงอยู่ในพื้น ปลายของกระบี่ฝังลงไปในพื้นและด้ามกระบี่ชี้ไปบนท้องฟ้า มันมีพลังแห่งการมีอยู่ที่สุดยอดมาก เหมือนว่ามันสามารถแยกนภาและฝ่าสวรรค์ได้ มันเต็มไปด้วยพลังแห่งการมีอยู่ที่เหนือการทุกสิ่ง
เจี้ยนเฉินเคร่งเครียดมากในขณะที่เขายืนอยู่ตรงหน้ายุทธภัณฑ์จักรพรรดิ
