ทุกคนต่างตกตะลึง จากนั้นก็ตื่นตระหนก คนภายนอกอาจไม่รู้ แต่คนที่อาศัยอยู่ในบ้านตระกูลอวิ๋นต่างก็รู้ดีว่า อวิ๋นโส่วจงและครอบครัวต่างก็ประคองอวิ๋นเจียวไว้กลางฝ่ามือ รักและเอ็นดูนางราวกับแก้วตาดวงใจ
การที่เถาซื่อพุ่งเข้าหาอวิ๋นเจียวเช่นนี้ หากอวิ๋นเจียวเป็นอะไรไป ครอบครัวของอวิ๋นโส่วจงคงผูกความแค้นกับคนบ้านเดิมเป็นแน่
ผู้เฒ่าอวิ๋นเองก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาตกตะลึง ยายแก่คนนี้ตั้งใจจะมาป่วนโดยเฉพาะใช่หรือไม่
เจ้ารองของเขาเข้า… ต่างไปจากผู้อื่น คำพูดบางอย่าง แม้แต่เขาที่เป็นพ่อก็ยังไม่กล้าพูด แต่เถาซื่อไม่เพียงแต่พูดจาหยาบคาย แถมยังลงมืออีกด้วย
อวิ๋นโส่วเย่าน้องชายคนที่สามเห็นดังนั้น ก็คิดว่าเรื่องแย่ลงแล้ว รีบเข้าไปดึงเถาซื่อ ส่วนอวิ๋นโส่วจง อวิ๋นฉี่เยว่ และอวิ๋นฉี่ซานก็รีบเข้าไปดึงอวิ๋นเจียวกับเถาซื่อเช่นกัน
แต่ไม่มีใครเร็วเท่าเสี่ยวไป๋ ทุกคนเห็นเพียงแสงสีขาววาบผ่านไป จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของเถาซื่อที่ล้มลงไปกองกับพื้น เสี่ยวไป๋กระโจนใส่ร่างของเถาซื่อ อ้าปากกว้างกัดไปที่ลำคอและใบหน้าของนางอย่างบ้าคลั่ง
ถึงแม้มันจะยังตัวเล็ก ฟันน้ำนมก็ยังไม่ขึ้น กัดได้ไม่ลึกมากนัก แต่มันก็ทำให้เถาซื่อมีบาดแผลเลือดอาบ ดูน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง
อวิ๋นเจียวตกต
