ะลึง เจ้าตัวน้อยตัวนี้ นางเพิ่งให้อาหารมันไปมื้อเดียวยังรู้จักปกป้องเจ้านายแล้ว
ชาวบ้านที่ยืนดูอยู่ต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน หลายคนเอ่ยชมว่าลูกสุนัขตัวนี้เก่งจริงๆ ไม่มีใครสงสารเถาซื่อเลยแม้แต่น้อย แสดงให้เห็นว่าปกติแล้วเถาซื่อคงมีชื่อเสียงไม่ดีในหมู่บ้าน
อวิ๋นโส่วจงตั้งใจจะให้เถาซื่อเจ็บปวดอีกสักหน่อย ดังนั้นหลังจากที่เสี่ยวไป๋กัดเถาซื่อ เขาก้าวไปข้างหน้าก็ได้ แต่เขาเลือกที่จะหยุดก้าวนั้นไว้
อวิ๋นเจียวมองดูคนของบ้านตระกูลอวิ๋น คนบ้านลุงใหญ่เห็นได้ชัดว่าไม่อยากช่วยเถาซื่อ ส่วนคนบ้านสามทำท่าทางเหมือนอยากช่วยแต่ก็จนปัญญา
ส่วนอวิ๋นเหมยเอ๋อร์และผู้เฒ่าอวิ๋น มีท่าทีเหมือนอยากช่วยแต่ก็กลัวจนไม่กล้า ท่าทีของพวกเขาทำให้เจียวเอ๋อร์รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก
อวิ๋นฉี่ซานแอบกระซิบข้างหูอวิ๋นเจียวว่า “เสี่ยวไป๋เก่งมาก ต่อไปนี้พอพี่รองหาเงินได้ พี่รองจะซื้อเนื้อให้มันกินทุกวันเลย”
อวิ๋นฉี่เยว่มองอวิ๋นฉี่ซานด้วยหางตา ก่อนจะบีบมืออวิ๋นเจียวเบาๆ “พรุ่งนี้พอพี่ใหญ่เลิกเรียน พี่ใหญ่จะซื้อเนื้อกลับมาให้เสี่ยวไป๋”
อวิ๋นเจียว : …
“เจ้าใหญ่ ไอ้ลูกอกตัญญู ยังไม่รีบมาลากไอ้สัตว์เดรัจฉานนี่ออกไปอีก มันจะกัดข้าตายแล้ว!”
เนื่องจากเถาซื่อขัดขืน เสี่ยวไป๋จึงถูกสะบัดออกไปหลายครั้ง แต่มันก็พลิกตัวอย่างคล่อง
