ช่นนี้?”
“อวิ๋นเจียชาง! เจ้านี่นะตาแก่ไม่ตาย! จะปล่อยให้ลูกชายเจ้าฆ่าข้าเช่นนี้หรือ เจ้าใหญ่! ไอ้ลูกใจดำ เจ้ารอให้ไอ้น้องชายอกตัญญูของเจ้าฆ่าข้าตาย แล้วเจ้าจะได้ยึดทรัพย์สมบัติของตระกูลอวิ๋นไปใช่หรือไม่?…”
“พวกเจ้าล้วนเป็นไอ้ลูกอกตัญญู อยากให้ข้าตายกันทั้งนั้น งั้นวันนี้ข้าจะตายให้ดูเสียตรงนี้เลย! ต่อให้เป็นผีก็จะไม่ปล่อยพวกเจ้าที่ใจคอโหดเหี้ยมไปแน่…” เถาซื่อนั่งอยู่บนพื้น ร้องไห้คร่ำครวญพลางสาปแช่ง
อีกด้านหนึ่งอากุ้ยถือโคมไฟนำทาง ผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้าตระกูลก็มาถึง ผู้เฒ่าอวิ๋นรีบเดินเข้าไปต้อนรับ “พี่ใหญ่… ท่านผู้ใหญ่บ้าน ทำให้พวกท่านต้องมาเห็นเรื่องน่าอายแล้ว”
อวิ๋นเจียหรง หัวหน้าตระกูลอวิ๋นแค่นเสียง “อวิ๋นเจียชาง เจ้าดูแลเมียของเจ้าไม่ได้ เช่นนั้นก็ให้ทางตระกูลสั่งสอนเอง!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นหน้าแดงก่ำ ยังไม่ทันได้เอ่ยปากอะไร เสียงแหบแห้งของเถาซื่อก็ดังขึ้น “พี่ใหญ่! ท่านจะลำเอียงไปหาเจ้ารองไม่ได้นะเจ้าคะ! เจ้ารองมันจะฆ่าข้า”
“ท่านดูบาดแผลบนตัวข้าสิ ล้วนเป็นฝีมือของสุนัขที่เจ้ารองปล่อยมากัดข้า ท่านต้องจัดการมัน ไอ้ลูกอกตัญญูที่ทำร้ายทารุณแม่เลี้ยง ไร้มโนธรรมเกินไปแล้ว!”
“ยายแก่! เจ้าเงียบปากเสียที!” ผู้เฒ่าอวิ๋นจ้องมองเถาซื่ออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันไปประสานม
