งสุดอีกทั้งสองคนของสาขาหยวนทั้งหมดก็พยักหน้าตกลงเช่นกัน และเห็นด้วยกับข้าแนะนำนี้มาก เจียงหยาง ซู หยวนเซียวยังคงเงียบอยู่และไม่ได้ออกความเห็นอะไร ในขณะที่เจียงหยาง ซู หยวนเซียวขมวดคิ้วของเขา ใบหน้าของเขาแสดงถึงความมีปัญหาเล็กน้อยในขณะที่เขาหันไปหาเจี้ยนเฉิน “เหลน เจ้าคิดว่ายังไง ? ” มันยากมากที่เจียงหยาง ซู หยวนเซียวจะเรียกถึงเจี้ยนเฉินว่าอย่างนั้น แต่ในครั้งนี้เขาเน้นคำว่าเหลน เขาเหมือนกำลังจะแสดงให้ผู้อาวุโสสูงสุดของอีกทั้งสองสาขาเห็นว่า อัจฉริยะที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนนี้และเป็นคนที่ได้รับการต้อนรับโดยระฆังถึง 9 ครั้งเป็นเหลนของเขาเองใบหน้าของเจี้ยนเฉินยังคงเหมือนเดิม และเขาก็ตอบกลับโดยไม่ต้องคิด “ไม่ เจี้ยนเฉินเป็นชื่อของข้า ข้าจะไม่เปลี่ยนชื่อของข้า ข้าไม่คัดค้านชื่อเจียงหยาง เซียงเทียน แต่มันเป็นเพียงชื่อที่สองของข้า” เจี้ยนเฉินตอบกลับอย่างมั่นคงและไม่เหลือที่ให้โต้แย้งเลย ชื่อของเขาไม่ใช่อะไรที่จะมาเปลี่ยนได้เพราะว่าพวกนั้นพูดออกมา เพราะว่าชื่อของเขานั้นมาจากความทรงจำของชีวิตเมื่อก่อนของเขารอยยิ้มที่เป็นมิตรบนใบหน้าของผู้อาวุโสสูงสุดหายไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยดูเหมือนจะไม่พอใจ อย่างไรก็ตาม เจียงหยาง ซู เซียวก็ก้าวออกมา “ชื่อนั้นเป็นเพียงวิธีที่ใช้อ้างถึงคนคนหนึ่งเท่านั้น ดังนั้นไม่ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจมากหรอก อีกอย่าง เจี้ยนเฉินเป็นชื่อที่เหลนของข้าใช้มานาน แลมันก็เป
