ละในความจริง ดังนั้นเขาจำเต็มต้องพยายามทุกอย่างเพื่ออนาคตของนางหวงหลวนพยักหน้าอย่างเชื่อฟังและยิ้มหวาน นางรู้สึกตื้นตันกับความห่วงใยที่เจี้ยนเฉินแสดงออกมา ในเวลาเดียวกัน นางก็รู้สึกพอใจมากในตอนนี้ จู่ ๆ สายตาของเจี้ยนเฉินก็แข็งทื่อไป คนที่ดูประณีตที่อยู่ชุดหรูหรากำลังนั่งอยู่ที่กระโจมด้านหน้า“ท่านป้ารอง” เจี้ยนเฉินพูดในใจ แม้ว่าเขาจะเห็นเพียงแค่ด้านหลังของนาง แต่เขาก็บอกได้เพียงมองปราดเดียว่านางเป็นป้ารองที่รักเขาเหมือนเป็นลูกของนางเองตั้งแต่ที่เขายังเด็กเจี้ยนเฉินและหวงหลวนรับเข้าไปที่กระโจมและไปถึงตรงหน้านาง เจี้ยนเฉินถาม “ท่านป้า มันก็ดึกแล้ว ทำไมท่านถึงยังนั่งอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ ? “หยูเฟิงหยานนั่งอยู่ด้วยท่าทางมืดมนมา นางดูเหมือนจะไม่เห็นการมาของเจี้ยนเฉินเลย ดังนั้นนางจึงสะดุ้งตัวลอยตกใจเมื่อได้ยินเสียงที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นมา นางมองกลับไปและเมื่อนางเห็นเจี้ยนเฉิน รอยยิ้มก็ปรากฎขึ้นบนใบหน้าที่เศร้าโศกของนาง นางพูดอย่างอ่อนโยน “เซียงเทียนน่ะเอง” หยูเฟิงหยานดูเหนื่อยล้ามากกว่าแต่ก่อน และนางดูแตกต่างจากเมื่อหลายปีก่อนมาก สายตาของนางเต็มไปด้วยความโหยหาในอดีตเจี้ยนเฉินรู้สึกแย่เมื่อเห็นหยูเฟิงหยานเป็นแบบนี้ ป้ารองของเขารักเขามากเมื่อเขายังเด็ก แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ลูกของนาง แต่นางก็ปฏิบัติต่อเขาเหมือนว่าเป็นลูก ซึ่งเป็นเหตุผลที่เจี้ยนเฉินถือว่านางเป็นคนสำคัญมานาน“ท่านป้า ท่านเป็นไรหรือเปล
