่า ? ท่านคิดถึงพี่สาวของข้าหรือ ? ” เจี้ยนเฉินถามอย่างห่วงใย เขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับพี่ชายและพี่สาวของเขาเองมานานแล้วความเจ็บปวดที่สะสมมานานภายในหยูเฟิงหยานได้ระเบิดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อนางได้ยินเจี้ยนเฉินพูดถึงเจียงหยาง หมิงเยว่ นางเริ่มสะอื้นอย่างเจ็บปวดในขณะที่น้ำตาก็ไหลพลั่งพรูออกมาจากตาของนาง นางร้องไห้เพราะความเหงาใบหน้าของเจี้ยนเฉินมืดมนเมื่อเขาได้เห็นหยูเฟิงหยานร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด เขาเป็นห่วงป้าของเขามาก ดังนั้นเขาจึงรู้สึกย่ำแย่เมื่อเห็นนางเป็นแบบนี้“ข้าไม่รู้ว่าหมิงเยว่อยู่ที่ไหนในตอนนี้ ข้าไม่ได้เจอนางมาเป็นสิบปีแล้ว หมิงเยว่ ข้ารู้ว่าเจ้าได้กลายเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ของศาลาเทพเจ้าน้ำแข็งแล้วในตอนนี้ เมื่อไรที่เจ้าจะกลับมาหาแม่ของเจ้ า? มันก็เป็นสิบปีแล้วที่ข้าเจอเจ้าครั้งล่าสุด ข้าคิดถึงเจ้ามาก” หยูเฟิงหยานสะอื้นในขณะที่น้ำตาไหลออกมาเจี้ยนเฉินดูป้าที่น้ำตาไหลของนางด้วยอารมณ์ต่างต่างนานา หลังจากที่เงียบไปสักพัก เขาก็ลอบถอนใจและก็เข้าไปปลอบนาง “ท่านป้า อย่าทำแบบนี้เลย ข้าไม่ได้เจอน้องของข้ามามากกว่าสิบปีเหมือนกัน ดังนั้นข้าก็คิดถึงนางมากเช่นกัน เมื่อข้าจบเรื่องของข้าในสองสามวันนี้แล้ว ข้าจะพาท่านไปที่ขั้วโลกเพื่อไปหาพี่สาวของข้ากัน”ใบหน้าของหยูเฟิงหยานแข็งทื่อเมื่อนางได้ยินแบบนั้น สิ่งที่เจี้ยนเฉินพูดเป็นเหมือนประกายแห่งความหวังในความมืดต่อหยูเฟิงหยาน สายตาของ
