กเขาทอดสายตาไปเห็นดาบที่อยู่ในมือของไป๋เต๋า“พูดมา พวกเจ้าเป็นใคร ? เจ้าเป็นคนขององค์กรไหน ? ” ไป๋เต๋าพูดต่อหลังจากที่ไม่ได้ยินคนพวกนั้นตอบทั้งสิบคนยืนอยู่อย่างเงียบเงียบ เหมือนว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งกับความมืด ไม่มีใครตอบคำถามของไป๋เต๋า“ไม่แปลกใจเลยที่พวกเราหาขนสัตว์อสูรไม่เจอตอนที่เราทำลายล้างตระกูลไป๋ในตอนนั้น มันถูกผู้รอดชีวิตของตระกูลไป่เอาไปน่ะเอง” ในตอนนี้ เสียงแหบก็ดังออกมา เสียงไม่รู้ว่ามาจากที่ใดตาข้างหนึ่งของไป๋เต๋าเป็นประกายอย่างรุนแรง เขาจ้องเขม็งไปที่มิติตรงหน้าเขาร่างสีดำค่อย ๆ ปรากฏตัวในความมืดมิดที่ว่างเปล่า มันดูแปลกมาก“เจ้าเป็นใครกัน ? ” ไป๋เต๋าจ้องไปที่ร่างนั้น จากสัญชาติญาณของเขา เขาบอกได้เลยว่าคนตรงหน้าเขานั้นเป็นผู้นำของกลุ่มนี้“ผู้รอดชีวิตของตระกูลไป๋ ส่งขนสัตว์อสูรมาถ้าเจ้าต้องการที่จะรู้ว่าข้าเป็นใคร” ร่างสีดำเหยียดออกมาจิตสังหารพุ่งพวยอยู่ในตาของไป๋เต๋า เขาพูดออกมาอย่างเย็นชา “ถ้าเจ้าต้องการขนสัตว์อสูร มาเอามันไปจากข้าเลย แต่พวกเจ้าทั้งสิบเอ็ดคนอาจจะไม่มีปัญญาก็ได้” หลังจากนั้น ดาบสะเทือนสวรรค์ในมือของไป๋เต๋าก็เริ่มเปล่งประกายสีเขียวแสบตาออกมา พิษรุนแรงผสานเข้ากันอย่างสมบูรณ์กับพลังงานที่น่ากลัวที่พุ่งพวยออกมาจากดาบควับ ! ไป๋เต๋าแทงออกไปและพุ่งเป้าไปที่หัวของร่างผู้นำกลุ่ม“เจ้าเป็นเซียนราชาจริง ๆ ” ชายชุดดำร้องออกมาด้วยเสียงแหบแห้งของเขาอย่างไม่รู้ตัว สายตา
