ตะลึงความวุ่นวายในตระกูลทำให้คนใกล้ ๆ ตระกูลรู้ตัวด้วยเช่นกัน ในไม่ช้า ผู้คนจำนวนมากก็มารวมกันจากทุกทิศทางเพื่อมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น มีแม้แต่เซียนสวรรค์บางคนที่ลอยอยู่ร้อยเมตรกลางอากาศในขณะที่พวกเขามองดูอยู่แต่ไกลท่าทีของยู่ซีฉิงน่ากลัวมากในตอนนี้ เขาคำรามออกมา “ข้าคือยู่ซีฉิง อาจารย์ของข้าคือผู้พิทักษ์จักรพรรดิโม่เจียน ผู้อาวุโส ข้าขอถามว่าตระกูลของพวกเราได้ไปทำอะไรให้ท่านหรือไม่ ? กรุณาบอกข้าด้วย”ชายคนนั้นก็มองไปที่ยู่ซีฉิงในที่สุดด้วยสายตาที่เยือกเย็นและไร้อารมณ์ เขาพูดออกมา “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ? “ยู่ซีฉิงสำรวจดูชายคนนี้อย่างถี่ถ้วน และความสงสัยก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา เขาพูด “ผู้เยาว์ไม่ได้มีความรู้อะไรมาก ดังนั้นหวังว่าผู้อาวุโสจะให้อภัยข้า” ญุ่ซี่ฉิงไม่กล้าที่จะหยาบคาย เขาบอกได้เลยว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขานี้เป็นคนที่มีระดับเท่ากับกับอาจารย์ของเขา จากพลังแห่งการมีอยู่ของชายคนนี้เพียงอย่างเดียว มันคงจะยากมากที่จะรักษาชีวิตเอาไว้แม้จะร่วมมือกับอาจารย์ของเขา ถ้าเขาไปทำให้คนในระดับนี้โกรธเข้า“ชื่อของข้าคือไป๋เต๋า” ชายชุดดำพูดออกมาอย่างไร้อารมณ์ยู่ซีฉิงกระตุกเมื่อได้ยินชื่อนี้ เขาตกใจและร้องออกมา “อะไรนะ เจ้ามีแซ่ว่าไป๋ ! เจ้าเป็นคนของตระกูลไป๋อย่างนั้นหรือ ? ” หัวใจของยู่ซีฉิงเริ่มปั่นป่วนเนื่องด้วยความกลัวที่แผ่ซ่านอยู่ด้านใน เขตของตระกูลเมฆโลหิตสร้างอยู่ตรงที่ที่ตระกูลไป๋เค
