นางสัมผัสได้ว่าดาบของนางไม่ได้แทงทะลุไปเหมือนที่นางจินตนาการเอาไว้ แทนที่กัน นางดูเหมือนโจมตีไปที่แผ่นเหล็กและแรงปฏิกิริยาที่สะท้อนกลับมาทำให้มือของนางชาหัวใจของหวงหลวนตกไปอยู่ตาตุ่ม นางคิดว่าบรรพชนอาจจะเตรียมตัวมาแล้ว ดังนั้นการโจมตีเต็มกำลังของนางจึงไม่สามารถทำร้ายเขาได้“หลวนเอ๋อ ! “ในตอนนี้ หวงหลวนได้ยินเสียงที่อ่อนโยน นางกระตุกอย่างรุนแรง นางคุ้นแคยกับเสียงนี้มาก มันเคยปรากฎอยู่ในความทรงจำของนางค่อนข้างบ่อยหวงหลวนจ้องไปที่ร่างด้วยความตกใจ นางเห็นหน้าตาของคนคนนี้ในที่สุดผ่านทางแสงสีครามของดาบของนางมันเป็นใบหน้าที่คุ้นเคยมาก แม้ว่ามันจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากเมื่อหลายปีก่อน แต่มันก็ยังเป็นใบหน้าเดิมที่ฝังอยู่ในใจของหวงหลวน คนที่นางจะไม่มีวันลืมตลอดกาลหวงหลวนนิ่งอึ้งในขณะที่นางจ้องมองคนที่นางคิดถึงมากที่สุด นางสติหลุดลอยไปนานมาก หัวใจของนางเต้นอย่างรุนแรงในขณะที่ร่างของนางสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาใสใสสองสายไหลลงมาที่แก้มของนางอย่างช้า ๆ“จะ จะ เจี้ยนเฉิน” นางพูดด้วยเสียงสั่นเครือ นางยากที่จะเชื่อว่าคนที่อยู่ตรงหน้านางในตอนนี้นั้นคือเจี้ยนเฉินไม่ใช่บรรพชนตระกูลหวงกู่ และเป็นคนที่นางคิดถึงเป็นที่สุดในตอนนี้เอง นางรู้สึกเหมือนกับว่าทุกสิ่งราวกับฝัน และนางไม่ได้อยู่ในความเป็นจริง“หลวนเอ๋อ เจ้าคงลำบากมากเลยในหลายปีที่ผ่านมากนี้” เจี้ยนเฉินตอบกลับอย่างนุ่มนวล เสียงของเขานุ่มนวลมากเพราะ
