ว่าหัวใจของเขานั้นเจ็บปวดดาบยังกดลงไปที่หน้าอกของเจี้ยนเฉิน การโจมตีของหวงหลวนก่อนหน้านี้ได้ทะลุเสื้อของเจี้ยนเฉินไป แต่มันก็ทำอะไรเขาไม่ได้เลย“เจี้ยนเฉิน นั่นเจ้าจริง ๆ หรือ ? ” หวงหลวนถามเสียงสั่นอีกครั้ง น้ำตาสายใหญ่ไหลลงไปที่แก้มของนาง และไหลออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ ดาบที่กำลังสั่นในมือของนางลดระดับลงไป“หลวนเอ๋อ นี่ข้าเอง ข้ามาเพื่อช่วยเจ้า เจ้าปลอดภัยแล้วในตอนนี้ ไม่มีใครจะทำร้ายเจ้าได้อีกต่อไป” เจี้ยนเฉินก้าวออกไปและกอดหวงหลวนเอาไว้แน่น เขารู้สึกเหมือนว่าหัวใจของเขาถูกแทงเขาไม่กล้าที่จะคิดว่าหวงหลวนได้ผ่านอะไรมาบ้าง และนางนั้นทุกข์ทนเพียงใด หรือนางได้ประสบอะไรมาบ้างในการที่นางต้องติดอยู่ที่นี่มาหลายปีที่ผ่านมามีคนนับไม่ถ้วนที่พบเจอกับชะตากรรมที่โหดร้ายที่ทวีปเทียนหยวน และยังมีคนอีกมากมายที่ทุกข์ทรมานมากกว่าหวงหลวน อย่างไรก็ตาม หวงหลวนนั้นมีความสำคัญในใจของเจี้ยนเฉินอย่างมาก เขาจะไม่ยอมให้นางได้รับอันตรายใดใดดาบในมือของหวงหลวนหายไปอย่างช้า ๆ และความเย็นชาบนใบหน้าของนางก็ค่อย ๆ หายไปและแทนที่ด้วยความอ่อนโยนที่หาไม่ได้ในหลายปีนี้ขึ้นมาแทน แม้แต่สายตาที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็งของนางกำลังละลาย จากนั้นนางก็ร้องเรียกชื่อของเจี้ยนเฉินก่อนที่จะพุ่งไปซบที่อกพร้อมทั้งน้ำตา นางเหมือนถูกปลดปล่อยจากความกดดันและความเศร้าโศกที่นางทนมาหลายปีเจี้ยนเฉินกอดหวงหลวนเอาไว้แน่น เขารู้สึกได้เลยว่าเสื้อของเขา
